نطفه اختلافنظر با امیر قلعهنویی دقیقاً در بیان همین صحبتهاست؛ او در نشست خبری دیدار با عراق میگوید: «عراق تیم قدرتمند و خوبی است، ولی ما نزدیک ۶۰۰ پاس دادیم و ۶۰ درصد مالکیت داشتیم. خیلی زود گل خوردیم ولی به بازی برگشتیم و توانستیم با این جوانترها کار بزرگی انجام بدهیم.»
در واقع ما میگوییم روی کره زمین قدم میزنیم، قلعهنویی اصرار دارد که نه، ما روی کره مریخ هستیم! اینجاست که اختلافنظر به اوج میرسد. ما میگوییم تیم ملی، حتی با تغییرات در ترکیب، همچنان فوتبال باکیفیتی ارائه نمیدهد اما سرمربی با ارائه آمار از ۶۰۰ پاس و ۶۰ درصد مالکیت توپ میگوید.
بله، تیم ملی در پاس دادن موفق عمل کرد اما مسئله این است که آیا این پاسها به خلق موقعیت گل منجر شد؟ مالکیت توپ و تعداد پاسها در فوتبال زمانی ارزشمند است که به پیشروی، شکستن خطوط دفاعی حریف و قرار گرفتن مهاجمان در موقعیت گل ختم شود. در دیدار با عراق، این همه پاس چه حاصلی برای فوتبال هجومی ایران داشت؟
تیم قلعهنویی در تبدیل مالکیت توپ به موقعیتهای خطرناک چقدر موفق بود؟ تیمی که در ثانیه ۲۲ گل خورد، با چه ساختار دفاعی وارد زمین شده بود؟ مدافعان ایران چقدر به مهاجمان حریف فضا میدهند و در موقعیتهای خطرناک تا چه اندازه از آنها غافل میشوند؟

اینکه از جوانان تعریف کنیم و عملکرد تیم را بینقص جلوه بدهیم، کمکی به فوتبال ایران نمیکند. افراط در ارائه آمار هم نمیتواند ضعفهای فنی را پنهان کند. ما باید بدانیم چرا مقابل فلسطین و عراق، در فاز هجومی عملکرد قابل قبولی نداشتیم؛ چرا حتی با اضافه شدن سردار آزمون، همچنان در خلق موقعیتهای جدی مشکل داریم و این تیم در مواجهه با قدرتهای فوتبال آسیا چه سرنوشتی خواهد داشت؟
همانطور که قهرمانی با چهار امتیاز در تورنمنت بصره و مقابل این حریفان، نمیتواند معیار مناسبی برای ارزیابی تیم ملی باشد (و این قهرمانی بیشتر شبیه یک شوخی است) دلخوش کردن به آمار مالکیت و پاس هم نباید جای تحلیل فنی را بگیرد. اگر هدف تیم ملی صرفاً حضور در جام ملتها و ایفای نقش یک شرکتکننده معمولی بود، شاید همین آمارها برای دلخوشی کافی میشد؛ اما ما هدفی جز قهرمانی آسیا نداریم. پس بهتر است کادرفنی هم به جای توجیه عملکرد تیم با اعداد، نگاه جدیتری به مشکلات فنی داشته باشد.
