تیم ملی ایران در پست وینگر چپ و راست با کمبود بازیکن مواجه نیست و اتفاقاً یکی از پرترافیکترین خطوط تیم ملی را در اختیار دارد. بازیکنان متعددی در این دو پست حضور دارند که میتوانند برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی رقابت کنند، اما در این میان اصرار امیر قلعهنویی به استفاده از محمد محبی، آن هم با وجود افت محسوس این بازیکن، سؤالبرانگیز شده است.
محبی در جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از مهرههای ثابت قلعهنویی بود و در هر سه مسابقه تیم ملی از ابتدا به میدان رفت. او حتی موفق شد در این رقابتها گلزنی کند، اما واقعیت این است که عملکردش در مجموع چندان رضایتبخش نبود و جزو بازیکنانی قرار گرفت که نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. با این حال، به نظر میرسد جایگاه او نزد سرمربی تیم ملی همچنان محفوظ است.
وینگر ایرانی پس از یک دوره غیبت در اردو به دلیل مشکلات شخصی، بار دیگر به فهرست تیم ملی دعوت شد و در مسابقه مقابل فلسطین نیز در ترکیب اصلی قرار گرفت. با وجود این فرصت دوباره، محبی نتوانست نمایش متفاوتی ارائه کند و عملکردش بیشتر از آنکه نشانهای از بازگشت به روزهای خوب باشد، ادامه همان روند نهچندان امیدوارکننده قبلی بود.
شرایط باشگاهی این بازیکن نیز چندان امیدوارکننده نیست. محبی که پیشتر در فوتبال روسیه حضور داشت، حالا راهی کرواسی شده و در تیمی نهچندان مدعی به فوتبالش ادامه میدهد. تغییر مسیر باشگاهی او و فاصله گرفتن از سطح قبلی، در کنار نمایشهای اخیرش، این تصور را تقویت میکند که وینگر تیم ملی از روزهای اوج خود فاصله گرفته است.
نکته اصلی اما به تصمیمهای قلعهنویی برمیگردد. وقتی تیم ملی در پست وینگر گزینههای متعددی دارد، چرا باید اینچنین روی استفاده از یک بازیکن اصرار شود؟ آیا نمایشهای اخیر محبی واقعاً آنقدر قانعکننده بوده که همچنان باید یکی از گزینههای اصلی ترکیب باشد؟ رقابت در تیم ملی زمانی معنا پیدا میکند که هیچ بازیکنی صرفاً به واسطه اعتماد قبلی سرمربی، جایگاه تضمینشدهای نداشته باشد.
قلعهنویی باید بداند پیراهن تیم ملی نباید به سهمیه ثابت هیچ بازیکنی تبدیل شود. محبی بدون تردید در مقاطعی کیفیت بالایی از خود نشان داده و تواناییهایش قابل انکار نیست، اما عملکرد گذشته نمیتواند تضمینی برای حضور همیشگی در ترکیب باشد. در شرایط فعلی، بهتر است سرمربی تیم ملی به جای اصرار بر نامهای آشنا، فرصت بیشتری به سایر گزینهها بدهد تا رقابت واقعی در خط حمله شکل بگیرد.
