جام جم آنلاین – رونالدینیو به فوتبال برگشت. این بهترین خبر برای نوستالژی بازان فوتبالی است. مردی که با جادوی حیرت انگیز فوتبالی اش نگاهها را به خود خیره میکرد.
کمتر فوتبالیستی در تاریخ این ورزش توانسته به اندازه رونالدینیو تماشاگران را عاشق فوتبال کند. او برای توپ احترام خاصی قائل بود و با آن رفتاری داشت که گاهی بیشتر به اجرای یک اثر هنری شباهت پیدا میکرد تا یک مسابقه فوتبال. لبخند همیشگی روی صورتش و حرکات غیرقابل پیشبینیاش او را به یکی از محبوبترین ستارههای تاریخ تبدیل کرد.
حالا این جادوگر برزیلی در ۴۶ سالگی دوباره به فوتبال رقابتی برگشته است. رونالدینیو دیروز با پیراهن شماره ۱۰ راونا مقابل فورلی در سری C ایتالیا به میدان رفت. او ۴۵ دقیقه بازی کرد و در شکلگیری گل نخست تیمش نقش داشت. راونا این مسابقه را با نتیجه ۲ بر صفر برد. آخرین حضور رسمی او در فوتبال باشگاهی به سپتامبر ۲۰۱۵ و بازی با پیراهن فلومیننزه برمیگشت.
حواشی رونالدینیو؛ از زندان تا جنجالهای زندگی شخصی
رونالدینیو در دوران فوتبالش بارها به دلیل زندگی خارج از زمین خبرساز شد. مهمترین اتفاق جنجالی زندگی او در مارس ۲۰۲۰ رخ داد. ستاره سابق بارسلونا به همراه برادرش روبرتو آسیس در پاراگوئه به اتهام استفاده از گذرنامه و مدارک شناسایی جعلی بازداشت شد.
او برای تبلیغ یک کتاب و حضور در برنامهای خیریه به پاراگوئه سفر کرده بود، اما سفرش به بازداشت و زندان ختم شد. رونالدینیو حدود یک ماه را در زندان گذراند و سپس با پرداخت وثیقه ۱.۶ میلیون دلاری به حبس خانگی در هتلی در آسونسیون منتقل شد. او و برادرش هرگونه تخلف عمدی را رد میکردند.
حتی زندان هم نتوانست فوتبال را از رونالدینیو بگیرد. تصاویر بازی او در مسابقات فوتسال زندان منتشر شد و بار دیگر مهارت حیرتانگیزش با توپ مورد توجه قرار گرفت.
آقای ازدواج
زندگی عاطفی او نیز بارها سوژه رسانهها شد. در سال ۲۰۱۸ اخباری درباره ازدواج همزمان او با دو زن به نامهای پریسیلا کوئلیو و بئاتریس سوزا منتشر شد. گفته میشد رونالدینیو قصد دارد با هر دو ازدواج کند، اما خودش این خبر را تکذیب کرد و آن را دروغ خواند؛ بنابراین نباید شایعه ازدواج همزمان را به عنوان ازدواج رسمی یا تعدد ازدواجهای ثبتشده او مطرح کرد. البته روایتها درباره ازدواجهای متعدد رونالدینیو بسیار زیاد است!

شایعه سازی عجیب برای رونالدینیو
ماجرای دیگری هم درباره رونالدینیو در شبکههای اجتماعی دستبهدست شد. عدهای مدعی شدند میش میننیز، فوتبالیست زن اهل آفریقای جنوبی، دختر پنهانی ستاره برزیلی است. این ادعا هیچ پایه معتبری نداشت و بررسیها نشان داد پدر میش، دیوید میننیز، مربی و داور فوتبال در آفریقای جنوبی است.
تکنیک رونالدینیو؛ وقتی توپ به فرمان جادوگر درمیآمد
برای شناخت رونالدینیو باید فوتبال او را تماشا کرد. آمار گلها و جامهایش هرچقدر هم درخشان باشند نمیتوانند تمام تواناییهای فنی او را توصیف کنند.
رونالدینیو تکنیکی داشت که حتی برای مدافعان بزرگ دنیا هم قابل پیشبینی نبود. دریبلهای ریز، تغییر جهت ناگهانی، پاسهای پشت پا، ضربات چیپ و کنترلهای استثنایی توپ بخشی از هنر او بودند.
یکی از جذابترین ویژگیهایش پاس دادن و شوت زدن بدون نگاه کردن به مقصد بود. او سرش را به یک سمت میچرخاند و در همان لحظه توپ را به سمت دیگری میفرستاد. مدافع تصور میکرد مسیر حرکت توپ را تشخیص داده، اما رونالدینیو با یک حرکت غیرمنتظره تمام محاسباتش را به هم میریخت.
حرکت الاستیکو (Elastico) او که با یک تغییر جهت سریع و فریبنده مدافع را از جریان بازی خارج میکرد شهرت جهانی دارد. حتی بازیکنان بزرگی مانند لیونل مسی هم از میراث فنی او تأثیر گرفتند.
رونالدینیو در دوران حضورش در بارسلونا به کابوس مدافعان تبدیل شده بود. هواداران رئال مادرید هم در سال ۲۰۰۵ پس از نمایش درخشان او در الکلاسیکو برخاستند و تشویقش کردند. کمتر بازیکنی در تاریخ فوتبال چنین احترامی از هواداران رقیب دریافت کرده است.
چرا به رونالدینیو شاعر فوتبال میگویند؟
لقب شاعر فوتبال برای رونالدینیو از شیوه بازی او میآید. او فوتبال را با نظم خشک و حرکات قابل پیشبینی اجرا نمیکرد. هر بار که توپ به پایش میرسید احتمال داشت اتفاقی رخ دهد که هیچکس انتظارش را نداشت.
در فوتبال رونالدینیو نوعی آزادی و خلاقیت وجود داشت. او میتوانست در شلوغترین قسمت زمین با یک دریبل از چند بازیکن عبور کند یا با یک پاس بیرون پا همتیمیاش را در موقعیت گل قرار دهد.
او حتی در شرایطی که امکان شوت زدن وجود داشت ترجیح میداد با یک حرکت نمایشی مدافع را فریب دهد. برای رونالدینیو فوتبال با لذت بردن از بازی معنا پیدا میکرد. لبخندش هنگام دریبل زدن و شادی کودکانهاش پس از گلزنی بخشی از هویت فوتبالی او بود.
قهرمانی جام جهانی ۲۰۰۲ با برزیل، توپ طلای ۲۰۰۵ و قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با بارسلونا بخشی از افتخارات این هنرمند برزیلی هستند.
شاید هیچ بازیکنی نتواند دقیقاً جای رونالدینیو را در فوتبال پر کند. او از نسلی بود که فوتبال خیابانی و خلاقیت فردی هنوز سهم بزرگی در مستطیل سبز داشتند.
بازگشت او در ۴۶ سالگی شاید از نظر ورزشی اتفاقی تعیینکننده برای راونا نباشد، اما برای هوادارانی که سالها با حرکاتش خاطره ساختهاند اتفاقی دوستداشتنی است.
رونالدینیو حالا دیگر آن ستاره انفجاری بارسلونا نیست، اما یک چیز تغییر نکرده است: وقتی توپ به پایش میرسد هنوز هم تماشای فوتبال با او لذت دیگری دارد. واقعاً رو دست این شاعر فوتبال نمیآید!
