همین اول بگوییم که ما می‌دانیم کار کردن در تراکتور و در تبریز، کار هر کسی نیست. تجربه نشان داده که از بازیکن و مربی تا مدیر و سرپرست، هر کسی نمی‌تواند با زنوزی کار کند و آنجا اسم افراد و سمتشان، درست مثل کارنامه و اعتبارشان، کوچکترین تاثیری در تصمیمات زنوزی ندارد! هر کس نخواهد یا نتواند در مسیری که مالک تعیین کرده حرکت کند، با هر رزومه و هر میزان اسم و اعتبار و حتی اگر فقط چند روز از حضورش گذشته باشد، باید برود!
سعید مظفری زاده که از سرپرستی به مدیرعاملی ارتقا یافته بود، یک بار استعفا داد و برگشت، بعد دوباره رفت و حالا دوباره بازگشته! آن هم بدون کوچکترین تغییری در باشگاه یا شرایط خودش، یعنی هر چیزی که عامل رفتن او بود، هنوز هم هست!
او تنها یکی از ده‌ها مربی و مدیری است که در این سال‌های حضور زنوزی، در تراکتور برای نشستن روی صندلی‌های مهم این باشگاه حکم گرفته، در مقطعی رفته و دوباره بازگشته است. امثال مظفری‌زاده و حجت کریمی حرمت نان و نمکی که در تبریز خورده‌اند را حفظ و بعد از رفتن، بدون هیچ حاشیه‌ای، هرگز حاضر به صحبت پیرامون مشکلات خود نشده‌اند.
این ویژگی در مربیان هم هست، از امیر قلعه نویی و یحیی گل محمدی تا محمد ربیعی و حمید مطهری، هیچ کدام از مشکلاتی که در تبریز و تراکتور داشته‌اند در رسانه‌ها حرفی نزدند و شاید همین موضوع، یکی از دلایل پابرجا ماندن مشکلات باشد. چه بسا اگر نور بر آنجا می تابید، حداقل نفرات بعدی می دانستند کجا می روند و باید انتظار چه چیزهایی را داشته باشند!
اما در خلوت و محافل خصوصی، گفته‌های همه آنها یک وجه مشترک دارد؛ اینکه تفکیک وظایف چندان در تراکتور تعریف نشده، و هر کسی نمی‌تواند با این شرایط کار، و با تصمیماتی که خارج از دایره مقامات رسمی باشگاه گرفته می‌شود، کنار بیاید! لااقل آنها که اسم و اعتباری دارند!
و نکته در مورد بازگشت مظفری‌زاده نیز دقیقاً همین است. افراد بدون اسم و رسم و کارنامه، از فرصتی که تراکتور و مالک آن به ایشان می‌دهند تا در بالاترین سطح فوتبال کار کنند و صاحب رزومه و اسم و رسم شوند، راضی و باید قدردان این محبت باشند. اما حساب آنها که در این فوتبال برای خود کارنامه، سوابق و شان و جایگاهی دارند، فرق می‌کند.
شاید ارطغرل ساغلام بهترین مثال برای رساندن منظور باشد. یک مربی گمنام اهل ترکیه که تاکنون هر بار، در هر شرایط، زنوزی به او پیشنهاد داده لبیک گفته و به نیمکت این تیم برگشته است. در سوابق و کارنامه این مربی، هیچ مورد مشابه یا حتی نزدیک به تیم بزرگ تراکتور وجود ندارد، پس او حق دارد با هر شرایط و هر وقت، برگردد!
اما ساغلام کجا و امثال مظفری‌زاده کجا؟! اینجاست که باید پرسید وقتی مسائل و مشکلاتی که بار قبل، مانع از ادامه همکاری طرفین شد -حالا هر چه بوده و از هر طرف، چه باشگاه و چه شخص- کماکان وجود دارد، (لااقل بر اساس آنچه در متن استعفای خود مظفری‌زاده یا کریمی آمده) چه تضمینی وجود دارد که دوباره مجبور به خداحافظی نشوید؟!
