به گزارش ورزش سه، سردار آزمون (۳۱ ساله) با وجود گذشت چهارده سال از دوران حرفه‌ای فوتبالش، هنوز شبیه جوان‌هاست. بااعتمادبه‌نفس، خوش‌خنده، تودل‌برو و از آنها که با ورود به هر جمعی، فضا را به نفع خودش می‌کند. هفته پیش وقتی از اردوی تیم ملی به برنامه برجام آمد، تک تک حاضران در ساختمان ورزش سه با او عکس یادگاری گرفتند. او بازیکنی محبوب و موردعلاقه هواداران است و شاید همین رفتار بی‌تکلفش باشد که چنین حس خوش‌قلبی و صمیمیتی را به هواداران منتقل می‌کند و باعث محبوبیت او شده است.
سردار از کودکی در اردوهای ورزشی بوده است، چه زمانی که قصد داشت راه پدر را ادامه بدهد و والیبالیست بشود و چه در زمانی که دوران حرفه‌ای فوتبال او از حضورش در آکادمی سپاهان آغاز شد (سردار از ۱۳-۱۴ سالگی خواهر، مادر و خانواده را ترک کرد، اگرچه پدر همواره در کنارش بوده است). لبخند زدن برای سردار دشوار نیست اما به موقعش هم عصبانی می‌شود. همین دیشب وقتی در میکسدزون ورزشگاه بصره مشغول صحبت بود، مترجم شبکه الجزیره با صدای بلند کنار او به سمتی صحبت می‌کرد که سردار او را با حرکت دست از کادر دوربین بیرون انداخت. او مردی است که شور و شوق و خشم مقدس را با هم دارد.
برای تبدیل شدن به یک فوتبالیست خارق‌العاده به این دو حس احتیاج داریم. باید به فوتبال علاقه داشته باشید، لبخند زدن در جمع را بیاموزید و در نهایت به سختی کار کنید و از مهارت‌های لازم به صورت ذاتی بهره ببرید تا بتوانید در حدی که سردار بازی کرده، بازی کنید. حضور در تیم‌هایی مثل بایرلورکوزن و آ.اس رم کار کمی نیست، حتی بازی در تیم پرستاره شباب الاهلی که می‌تواند حداقل در منطقه هر بازیکن گران‌قیمتی را به جمع خود اضافه کند. او در روسیه هم در بهترین تیم فوتبال این کشور بازی کرده و سال‌ها آقای گل و بهترین بازیکن آن لیگ بوده است. بنابراین وقتی درباره سردار صحبت می‌کنید، یادتان باشد که او چه پیشینه درخشانی در دوران فوتبالش از خود به جای گذاشته است.
سردار در جام جهانی ۲۰۲۶ غایب بود و دیگر ستارگان تیم ملی با وجود تلاش‌شان نتوانستند جای خالی او را پر کنند. این همان چیزی بود که در نیمه اول بازی ایران مقابل فلسطین هم اتفاق افتاد؛ او در پاهای خود چیزی دارد که شاید در فوتبالیست‌های یک نسل فقط به یکی دو نفر هدیه داده می‌شود. اگر گل اول ایران مقابل فلسطین را تماشا کنید، متوجه می‌شوید از چه چیزی صحبت می‌کنیم. تنها لحظاتی پیش از این گل بود که امیرحسین حسین‌زاده با یک ضربه زیبا دروازه حریف را تهدید کرد اما توپش با فاصله میلی‌متری از کنار تیر به بیرون رفت، ولی وقتی نوبت به سردار رسید، او قاطعانه و زیبا، توپ را به جایی فرستاد که چاره‌ای جز بوسه به تور نداشته باشد.
وقتی که او شادی گلش را به سمت مقابل نیمکت ایران و پرچم کرنر دروازه جنوبی انجام می‌داد، با خودمان فکر می‌کردیم که چه خوب است این ستاره گنبدی در نسل این بازیکنان حضور داشته است؛ بازیکنی که از همان اولین بازی مهم ملی (مقابل کره جنوبی) به محض ورود به زمین، تمایز خود را با دیگران نشان داده و با گلزنی، تفاوت خود را برجسته کرده است. او در آن مسابقه در نیمه دوم وارد زمین شد، زمانی که ایران قصد زدن یک ضربه کاشته را داشت. جواد نکونام پشت این توپ بود و ضربه را به سمت دروازه کره شلیک کرد که توپ پس از برخورد با دست دروازه‌بان و تیر دروازه کره مقابل پای سردار افتاد و به این ترتیب یکی از زودترین گل‌های ملی تاریخ توسط یک بازیکن به ثمر رسید. این گل بی شباهت به آخرین گل ملی سردار نیست؛ گلی که او را با وجود تعداد کمتر بازی‌های ملی، به سمت رتبه دوم گلزنان ملی تاریخ هدایت خواهد کرد.
درست است که سردار سرعت سابق را ندارد، اما علاوه بر شرکت در بازی‌سازی و هدایت تیم به سمت جلو، تجربه‌اش در جای‌گیری و زدن ضربات نهایی را به تیم ملی آورده است. او با کمی آمادگی بدنی بالاتر، دوباره تبدیل به بازیکنی خواهد شد که از هر توپ پشت دفاعی یک گل بسازد. به نظر با بازوبند کاپیتانی، او در بازی مقابل عراق از پتانسیل خود استفاده خواهد کرد و یک گام به سمت تبدیل شدن به بهترین گلزن ملی فوتبال ایران در دهه اخیر برخواهد داشت.
رقابت برای کسب آقای گلی پس از علی دایی که به هر حال تا سن ۳۸ سالگی در تیم ملی بازی کرده، بین طارمی و سردار است که دوران ملی فوق‌العاده‌ای را در کنار هم پشت سر گذاشته و همچنان همدیگر را دوست دارند. کمااینکه آزمون در گفتگویش با برجام تاکید کرد حضور طارمی در اردو دلخواه او بود. با این حال، بازوبند کاپیتانی و رهبری بر عهده سردار و سعید عزت‌اللهی گذاشته شده و جایی برای شانه خالی کردن نیست. کمااینکه دیروز مهدی طارمی با لباس الوصل در یکی از جام‌های امارات به میدان رفته و احتمالا فقط رسیده خلاصه بازی تیم ملی را تماشا کند.
سردار آزمون از تیم جوانان در اردوهای ملی حضور داشته و پیش از جام جهانی ۲۰۱۴ توسط کارلوس کی‌روش به تیم ملی دعوت شده است. با این حال، دوران ملی او از آخرین مسابقه تدارکاتی داخلی ایران پیش از جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ آغاز شده و تا امروز ادامه داشته است. او همواره گلزن، خوش اخلاق و گره‌گشا بوده و همه مربیان ملی، از کی‌روش تا اسکوچیچ و امیر قلعه‌نویی از درخشش او استفاده کرده‌اند. بازیکنی که با همه این مربیان هم رابطه خاصی داشته و البته در این بین فقط مارک ویلموتس بلژیکی را دوست نداشته است؛ مربی‌ای که سردار می‌گوید بعد از تماشای خندیدن و بی‌خیالی‌اش در رختکن تیم ملی پس از شکست مقابل عراق با بازیکنان دیگر دست به یکی کردند تا او را از روی صندلی به پایین بیندازند.
حالا یک‌بار دیگر به عراق رسیده‌ایم. تیمی که سردار در مصاحبه دیروزش، آن را یکی از تیم‌های قدرتمند آسیا لقب داد. تیمی که اغلب در رقابت‌های ملی به ایران باخته اما می‌تواند برای این کادرفنی و بازیکنان، چالشی جدی ایجاد کند. با این حال تیم جوان ایران پس از یک مسابقه و یک تست اولیه، اعتمادبه‌نفس خوبی پیدا کرده و همه امیدوارند در پایان این فیفادی و برگشت از سفر دشوار عراق، لبخند بر صورت همه بازیکنان نقش بسته باشد.
پژمان راهبر
