تقریبا همه می‌دانیم که نتیجه در این فیفا دی چقدر برای امیر قلعه نویی مهم بود. او که فیفادی قبلی را به ازبکستان و روسیه باخته و مجبور شد از موضع پایین از مردم فرصت بخواهد. با تعویق جام ملت‌ها برای یک سال و کنار رفتن موریاسو -در شرایط مشابه با قلعه نویی او هم با وجود جام جهانی موفق قرار بود بعد جام ملت‌ها برود- همه نگاه‌ها به این فیفا دی بود تا اگر نوار ناکامی و شکست پاره نشد، شاید نوار ثابت نیمکت نشینان تیم ملی دستخوش تغییر شود!
اساساً ما در انتخاب حریف برای بازی دوستانه مشکل داریم اما در همین تورنمنت چهارجانبه، دستمان برای دو بازی باز بود و آنجور که از شواهد پیداست، بین فلسطین و لبنان اولی را انتخاب کردیم که تقریباً پیروزی ما مقابل این تیم تضمین شده بود! حالا قلعه نویی ۲۲ بازیکن را در این مصاف به میدان فرستاده، نوار شکست‌ها پاره شده اما مشکلات فنی تیم ملی کماکان به قوت خود باقیست.
در این مسابقه و از همان ۱۰ دقیقه اول مشخص شد فلسطین، به هیچ عنوان حریفی نیست که بتواند تیم ما را تحت فشار قرار داده و مشکلات همیشگی فوتبال ما که در خط دفاعی است، را نمایان کند. فوتبال ایران همیشه در بخش تهاجمی سرآمد آسیا بوده و ما به واسطه دفاع ضعیف، همیشه آسیب دیده‌ایم. بازیکنان فلسطین حتی قادر نبودند توپ را به یک سوم دفاعی ما برسانند، چه رسد به اینکه بازیکنان جدید محک بخورند!
تیم ملی در این بازی در هر دو نیمه تیم برتر زمین بود اما در نیمه دوم، زمانی به گل برتری رسید که فلسطین ۱۰ نفره شده بود. با این وجود ما باز هم در انتخاب روش‌های رسیدن به گل مشکل داشتیم و به ذات فوتبال ایرانی بازگشته و هر دو گل ما از روی ارسال از کناره‌ها و روی مهارت انفرادی حسین گودرزی و قدرت تمام کنندگی سردار و حضور به موقع صالح به ثبت رسید.
به عبارت دیگر در این مسابقه ۲۲ بازیکن محک خوردند، دو سیستم امتحان شد اما تنها دستاورد -در کنار باقیماندن مشکلات دفاعی و تهاجمی- تکیه بر ستاره ها و فردمحوری بود! حالا با بازگشت بزرگان، دوباره همان می شود که بود و این بار مدرک هم داریم! حالا همه با امیر موافقند که چرا فلسطین، بهترین حریف ممکن برای تیم ملی بود!
در همین ارتباط: ویدیو| خلاصه بازی فلسطین ۰ - ایران ۲/ گلزنی سردار، ده نفره شدن حریف
