به گزارش ورزش سه، در برزیل همه از باخت امروز تیم ملی کشورشان به ژاپن خشمگین هستند. سایت مرجع فوتبال برزیل، گلوبو، در یادداشتی با تیتر آنالیز بازی برزیل-ژاپن، متن را اینطور شروع کرد: مسئله اصلی تیم ملی برزیل پس از شکست ۳ بر ۲ برابر ژاپن نه برد و باخت است و نه حتی خطایی که داور در صحنه گل سوم سامورایی‌ها روی ژائو گومز نگرفت. مشکل بسیار عمیق‌تر از این حرف‌هاست. مشکل فقر شدید سازماندهی تاکتیکی در تیم کارلو آنچلوتی است.
کائه موتا، تحلیلگر سرشناس گلوبو، در یادداشتی فنی خود معتقد است نمایش برزیل هیچ چشم‌انداز امیدوارکننده‌ای برای آینده نزدیک ترسیم نمی‌کند. به اعتقاد او، فراتر از نتیجه، عملکرد فنی برزیل به شدت فقیر است و تیم بیشتر بر پایه اتفاقات غیرقابل‌پیش‌بینی پیش می‌رود تا یک برنامه تاکتیکی مشخص.
تاوان سنگین پرس ناقص و شکنندگی در انتقال دفاعی
سناریوی بازی مقابل ژاپن اتفاق تازه‌ای برای برزیلی‌ها نبود. سلسائو فاقد دینامیک‌های هجومی برای محاصره حریف است، هیچ کلید مشخصی برای اجرای پرس در زمین حریف ندارد و در زمان انتقال از حمله به دفاع به شدت شکننده نشان می‌دهد. به عبارت ساده‌تر، این تیم از بی‌نظمی محض رنج می‌برد.
واکنش تیم بعد از عقب افتادن با نتیجه ۲ بر صفر در ورزشگاه ملی سنگاپور و 2-2 کردن مسابقه، نباید باعث شود دلیل اصلی دریافت آن گل‌ها را فراموش کنیم. ژاپن با طراحی حملات حساب‌شده و دقیق، از آسیب‌پذیری آشکار برزیل در لحظاتی که خط دفاعی جلو می‌کشید نهایت استفاده را برد. معادله ساده است: پرس از بالای ناقص و ناهماهنگ باعث ایجاد فاصله زیاد بین خطوط می‌شود و خط دفاع را کاملاً بی‌پناه می‌گذارد. ژاپن دقیقاً از همین طریق دو بار به گل رسید و اگر دایزن مائدا در مقابل پدرو موریسکو فرصت‌سوزی نمی‌کرد، اختلاف حتی بیشتر هم می‌شد.
صبر نداشتن در گردش توپ و وابستگی مطلق به جادوی وینیسیوس
برزیل بعد از عقب افتادن جلو کشید و توانست در زمین حریف مستقر شود، اما در مقابل دفاع منسجم و لایه‌لایه ژاپن هیچ برنامه منظمی برای باز کردن فضا نداشت. سلسائو در کار با توپ صبر و حوصله لازم برای چرخاندن بازی و باز کردن خطوط دفاعی حریف را ندارد و به همین دلیل مجبور می‌شود به خلاقیت فردی ستاره‌هایش پناه ببرد.
وقتی توپ با گردش مناسب به جناح چپ نمی‌رسید، وینیسیوس جونیور از سر عصبانیت به سمت راست زمین رفت تا خودش فضا بسازد و در یکی از همین سرکشی‌ها به راست بود که با یک شلیک تماشایی اختلاف را کم کرد. استوائو و آندره هم موقعیت‌هایی روی دروازه سوزوکی ایجاد کردند، اما تمام آن‌ها از یک الگو پیروی می‌کرد: حرکت فردی و شوت از پشت محوطه جریمه.
بخش زیادی از بازی شبیه یک شطرنج بود که در آن ژاپن مالکیت توپ را به برزیل واگذار کرده بود و برزیلی‌ها پشت محوطه جریمه در یافتن راه نفوذ درمانده بودند تا اینکه وینیسیوس با یک حرکت انفرادی دیگر گل تساوی را به ثمر رساند.
مجازات در دقیقه ۹۰ به جای بهانه گرفتن از داور
اگرچه ورود آلیسون سانتانا، مهاجم باشگاه شاختار دونتسک، جریان بازی را کمی بهبود داد و تیم را تا حدی از وابستگی مطلق به وینیسیوس خارج کرد، اما برزیل همچنان در خلق موقعیت‌های جدی داخل محوطه جریمه ناتوان بود.
در نهایت، گل دقیقه پایانی ساکاموتو و شکست ۳ بر ۲، مجازات طبیعی تیمی بود که از کمبودهای فراوانی رنج می‌برد و بیش از هر چیز به نظم و سازماندهی تیمی نیاز دارد نه بهانه گرفتن از اشتباهات داور.
