بازی برای تیم ملی افتخار بزرگی است و گلزنی در بازی ملی، افتخاری بزرگتر که تا ابد نام بازیکن را جاودانه می‌کند. وقتی شما مدافع راست باشید، گلزنی برایتان طعم و رنگ و بوی دیگری دارد اما همه این‌ها به علاوه ده‌ها دلیل دیگر، دلیل نمی‌شود که شما کاری کنید که صالح حردانی کرد!
حالا دیگر تمام فوتبالی‌ها از اختلافات صالح حرردانی با رامین رضاییان خبر دارند. صالح، جانشین رامین شده بود که در جام جهانی بهترین گلزن ما بود. او تمام این سالها می شنید که رامین در گلزنی و کار تهاجمی، بهتر است و خیلی دوست داشت و دارد که به همه بگوید در کار تهاجمی و گل زنی هم دست کمی از رامین ندارد!
صالح در بازی قبلی استقلال زننده هر دو گل تیمش در اهواز بود. اینکه یک مدافع راست در دو بازی متوالی باشگاهی و ملی، سه گل بزند خود به خود دلیلی برای شادی می‌شود اما وقتی آن بازیکن کاپیتان استقلال و جام جهانی دیده باشد، دیگر انتظارات از او خیلی بیشتر از یک جوان است.
صالح حردانی حق داشت مثل هر کس دیگری شادی کند اما او بهتر از هر کسی می‌داند شأن بازیکن ملی و کاپیتان استقلال یعنی چه! فلسطین به هیچ عنوان در حد و اندازه فوتبال ما نیست و در کل این مسابقه، به قول فوتبالی‌ها کاملاً توی قوطی بود. تازه آنها ۱۰ نفره شده بودند! به همه این‌ها اضافه کنید ورزشگاه خالی که در همان شرایط و اندک تماشاگران حاضر، برتری با ایرانی‌ها بود!
صالح حردانی به چه کسی هیس نشان داد؟! فرض که منتقدان، چون تماشاگری نبود! حالا چرا برابر فلسطین؟ در فیفادی! می گذاشتی در جام ملت ها یا بعد گلزنی به ژاپن و عربستان، برای رامین و هوادارانش خط و نشان می کشیدی!
اصلاً چرا باید در یک بازی ملی شادی بعد از گل این چنین انتخاب شود؟ صالح با این شادی عجیب و مسئله‌دار کاری کرد که گل ملی او با این نوع شادی به یاد آورده شود و قطعا خود او اولین پشیمان و شاکی این اتفاق، در آینده خواهد بود.
