در بازی‌های دوستانه مربیان از بازیکنان مختلف در پست‌ها و شیوه‌های گوناگون تاکتیکی، استفاده می‌کنند. تعویض در فیفادی، امری کاملاً طبیعی و معمولی است اما باز می‌رسیم به همان جمله معروف که هیچ چیز در فوتبال ایران، شبیه بقیه دنیا نیست! در بازی‌های دوستانه، هیچ کجای دنیا نتیجه ملاک و مهم نیست اما کیست که نداند قلعه نویی چقدر به این برد نیاز داشت که بین لبنان و فلسطین، دومی را انتخاب کرد!
در نیمه اول بازی با فلسطین، نتیجه همانی بود که در شروع مسابقه روی تابلو نقش بست. ایران تیم برتر زمین بود و صاحب اختیار توپ و میدان، بارها روی دروازه فرصت ایجاد کرد و حتی به دیرک هم زد اما نتیجه نگرفت. در این نیمه جعفر سلمانی محور اصلی حملات ما از سمت چپ بود و محمد جواد حسین نژاد، ستاره ایران که بیش از بقیه به چشم آمد.
اما خلاف همیشه که انتظار داریم بازیکنان ضعیف از زمین بیرون بروند، قلعه نویی این دو بازیکن را به همراه آریا یوسفی محمد قربانی و دنیس درگاهی از زمین بیرون کشید تا صالح حردانی و حسین گودرزی در دو سمت خط دفاع، رزاق نیا در کمربند میانی و محمد مهدی محبی و سردار آزمون در بخش تهاجمی، وارد زمین شوند.
با حضور سردار روش بازی ایران نیز آشکارا تغییر کرد. توپ‌ها به کناره‌ها می‌رفت و سانترها از جناحین، برای استفاده از قدرت سرزنی سردار، نشان می‌داد که امیر قلعه نویی چقدر به گلزنی و پیروزی در این بازی نیاز دارد. سردار آزمون بازیکنی نیست که نیاز به محک داشته باشد، او در هر شرایطی و با هر سیستم و هر ترکیب، فیکس است و به میدان آمدنش در نیمه دوم، تنها یک دلیل داشت آن نیاز قلعه نویی به قدرت گلزنی او بود!
