هرجور حساب کنی و با هر متر و معیار، فلسطین در حد و اندازه‌های تیم ملی ما نبود. حتی اگر به جای این بهترین‌های لیگ و لژیونرهای جوان، تیمی از نیمه دوم جدول لیگ برتر را به میدان فرستاده بودیم، باز همین نتیجه را داشت! اصلا ماجرا به تاکتیک و تمرین و شرایط تیمی نرسید، بازیکنان فلسطین در اصول اولیه و الفبای فوتبالیست بودن، مشکل داشتند!
وقتی با تیمی بازی می‌کنید که بازیکنانش از دادن یک پاس ساده عاجز، قدرت حفظ توپ نداشته و اصول دفاع و حمله را نمی‌دانند، دیگر چندان جایی برای افتخار کردن به برتری باقی نمی‌ماند. مثل اینکه بازیکن یک تیم لیگ برتری بخواهد در مهد کودک تک به تک بزند! تازه ما برابر همین تیم هم به گل نرسیدیم و به تیر زدن و درخشش گلر حریف، باز نمره منفی برای ماست!
در فوتبال، نتیجه ملاک است و آنالیز عملکرد بازیکنان ایران در نیمه اول، با هر میزان برتری، یک نمره منفی بود که چرا مقابل این حریف، تلاش‌ها به نتیجه نرسید.
اما به طور مشخص در نیمه اول، ۳ بازیکن به دلایلی متفاوت بیشتر از بقیه به یاد آورده شدند! نمی‌گوییم دیده شدند، چون یکی از آنها دقیقاً به دلیل همین دیده نشدن، انتخاب شد! محمد خلیفه که تا دقیقه ۴۰ -که توپی از بالای دروازه رد و دوربین به خاطر توپ، به اجبار او را نشان داد!- اصلاً در تصاویر تلویزیونی نبود و تازه آنجا متوجه شدیم رنگ زرد چقدر به او می‌آید! خلیفه آنقدر نبود که نزدیک بود او را آگهی کنند! البته به عنوان گمشده!
جعفر سلمانی در سمت چپ از ضعف فردی و تیمی فلسطین نهایت استفاده را برد! بازیکنی که در لیگ برتر به استقلال هم رسید اما پس از آن سیر نزولی داشت و در ملوان، بازی هم نمی کرد. او با علیرضا منصوریان راهی لیگ عراق شده بود و کیست که نداند اگر پیشنهاد خوبی از لیگ برتر خودمان باشد، سلمانی و بقیه ترجیح می‌دهند بمانند. بخصوص که در لیگ عراق، از پول هم خبری نیست!
و محمد جواد حسین نژاد، که همانی بود که می‌دانستیم. از همان اولین باری که با پیراهن زرد سپاهان در لیگ برتر به میدان رفت و آن پای چپ جادویی را به رخ کشید، جوانی که همه چیز لازم برای ستاره شدن -حتی چهره جذاب- را هم داشت و انتخاب او برای حضور در لیگ روسیه، همه را به تعجب و سپس به تاسف واداشت.
در تمام این یکسال، جای او در تیم ملی خالی بود اما وقتی در دینامو ماخاچ قلعه باشی، صدایت به جایی نمی رسد! البته که این فلسطین رقیبی نبود که بخواهیم خیلی روی درخشش حسین نژاد مانور کنیم، ولی توان فنی او و جسارتی که از اسم حریف نمی‌ترسد، باعث می‌شود با دیدن این نمایش حسرت غیبت او در این یک سال را خورده و باز تاسف بخوریم که چرا این جواهر به تیم بهتری ترانسفر نشد...
