در حالت عادی، مسابقات دوستانه چندان اهمیتی برای فوتبال دوستان ندارند. این بازی‌ها تمرین و تدارکی برای کادر فنی و آزمایش سیستم‌ها و تاکتیک‌های مختلف است و فرصتی برای خودنمایی بازیکنان تازه وارد، به خصوص جوانترها که خودی نشان داده و کیفیت خود را به مربیان تیم‌های ملی ثابت کنند.
همه می‌دانیم که فدراسیون فوتبال ما در این سال‌ها برای تدارک بازی‌های دوستانه چه مشکلاتی داشته و از این بابت، هرگاه که فرصت فیفا دی را از دست ندهیم و تیم ملی صرفاً مقابل یک حریف به میدان برود، باید خوشحال باشیم. از این زاویه، نام حریف نیز اهمیت چندانی ندارد. صد البته که در شرایط طبیعی، فلسطین حریفی نیست که بتواند محکی برای فوتبال ملی ما باشد.
در شرایط عادی، تیم‌ها بر اساس برنامه مربیان، حریفان را انتخاب می‌کنند و باز می‌دانیم که شرایط ما اصلاً عادی نیست. وقتی مجموعه این دلایل را کنار هم بگذاریم هیچ چیزی این مسابقه عادی نیست، پس اصلاً غیر طبیعی نیست اگر بر خلاف همه دیدارهای دوستانه دیگر، در این مسابقه نتیجه بسیار مهم باشد. آنقدر مهم که برخی علت انتخاب فلسطین را نیاز تیم به پیروزی می‌دانند!
امیر قلعه نویی روی لبه تیغ قرار دارد. آنقدر که مجبور شد بعد از فیفا دی قبلی و آن نتایج ضعیف، از مردم فرصت بخواهد. تیم ملی با امیر قلعه نویی دیگر تاب آوری یک شکست دیگر را ندارد و به همین دلیل پیروزی در این مسابقه بسیار اهمیت حیاتی پیدا کرده است. اما باز هم این تنها دلیل اهمیت نتیجه برابر فلسطین نیست!
با توجه به تعویق یک ساله جام ملت‌ها فرصت به بازیکنانی رسیده که در شرایط عادی، اصلاً دیده نمی‌شدند چه رسد به اینکه فرصت بازی داشته باشند! تعداد زیادی از بازیکنان همیشگی قلعه نویی سال بعد در زمان جام ملت‌ها دیگر حتی با استانداردها و توجیهات او هم شرایط سنی بازی در تیم ملی را ندارند. تعدادی دیگر مصدوم و عده‌ای از نورچشمی‌ها هم با تغییر باشگاه، نیاز داشتند بمانند و در تیم جدید جا بیفتند!
همه این‌ها دست به دست هم داد تا یک سری بازیکن جوان و جدید فرصت بازی در این میدان را پیدا کنند. حالا قلعه نویی توپ را به زمین آنها شلیک می‌کند؛ اگر تیم ملی در بازی با فلسطین مطابق انتظار، با نمایش خوب و پرگل پیروز شد، سود امیر این بوده که سایه انتقاد و برکناری از سرش دور و نوار ناکامی‌ها پاره می‌شود!
اگر هم این جوانان ناکام بمانند و تیم ملی نتیجه مناسبی نگیرد، آن وقت قلعه نویی دست پیش را خواهد داشت که به همه بگوید: دیدید حق با من بود که می‌گفتم ما بازیکن جوان مناسب برای سطح ملی نداریم؟ بفرمایید! این هم بهترین‌های لیگ که حتی از پس فلسطین هم -که جایی در فوتبال دنیا ندارد- بر نمی‌آیند، پس من حق دارم دوباره به سراغ همان تیم کیروش بروم!
می‌بینید که به همین یک دلیل، بازی با فلسطین تنها بازی دوستانه در دنیای فوتبال است که اتفاقاً نتیجه در آن بسیار مهم و تا حدود زیادی تعیین کننده سرنوشت بازیکنان، مربیان و حتی شاید مدیران تیم ملی باشد! از این زاویه، شاید بازی با فلسطین حساسیتی همپا و معادل بازی‌های جام جهانی داشته باشد!
