به گزارش “ورزش سه”، رئیس فدراسیون تکواندو و سرمربی تیم زنان، نسبت خواهر و برادری دارند و این کار را از حالت طبیعی خارج می‌کند. آن هم در رشته‌ای که ظاهرا مدال‌آوری و موفقیت، تنها ملاک مدیریت در آن نیست که اگر بود، هادی و مهروز ساعی که خونسرد در استودیو مقابل ما نشسته‌اند، بخشی از وقتشان را صرف پاسخگویی به اتهامات نمی‌کردند.
قول‌وقرار این گفت‌وگو، در جریان بازی‌های آسیایی ناگویا گذاشته شده بود که تیم تکواندوی ایران با موفقیت شیاپچانگ را ترک می‌کرد، اما در شرایطی که همه در انتظار درخشش دوباره تکواندوکارهای جوان در رقابت‌های گرندپری بودند، خبری درباره هادی ساعی و ابطال انتخابات فدراسیون تکواندو منتشر شد و این گفت‌وگو را به تعویق انداخت. خبری پر سروصدا از سوی یک روزنامه‌نگار مشهور که دوران مدیریت ساعی و سپس انتخابات این فدراسیون در اردیبهشت‌ماه گذشته را زیر سوال برده بود. با وجود این، واکنشی که از هادی ساعی در این گفت‌وگوی سه نفره دیدیم، نمایش همان خونسردی همیشگی و مبارزه‌جویی به سبک خودش بود.
او هرگز کسی را با انگشت اشاره به مبارزه دعوت نکرده، فقط ایستاده و در زمان مناسب پا را بالا برده و امتیاز کامل را گرفته است. این همان سبکی است که رئیس فعلی فدراسیون تکواندوی ایران را بدل به مهم‌ترین مدال‌آور تاریخ ورزش ایران می‌کند.
او به همراه مهروز خواهرش، سرمربی تیم تکواندوی زنان در دفتر ورزش ساعتی را پاسخگوی سوالات ما بودند. با مهروز و هادی 20 سال پیش و پس از بازی های آسیایی 2006 دوحه مصاحبه کرده بودیم. در آن روزها مهروز یک دختر نوجوان و در ابتدای راه قهرمانی بود که مدال برنز بازی‌های آسیایی را در رشته تکواندو برای اولین بار گرفته بود. عکس مصاحبه ما صحنه‌ای نمایشی از لگد او به سمت هادی ساعی در کوچه‌ای در خیابان وزرای تهران بود. جلدی پر سروصدا که اولین اخطار دولتی را در کارنامه هادی ساعی و مهروز ثبت کرد.
این دو بارها در سال‌های بعد، در مظان همین اخطارها و هشدارها بوده‌اند و کارنامه موفق دوران مربی‌گری و مدیریت و پیشینه قهرمانی‌شان است که باعث شده همچنان به کارشان ادامه بدهند. هادی ساعی در این مصاحبه از موضوع شکایت به دیوان عدالت اداری، حمایت وزیر ورزش، ماجرای جابه‌جایی پر سر و صدا در راس تیم ملی تکواندوی زنان، تجریباتش از دوران مدیریت شهری، حمایتش از زنان و اصرار همسرش به حضور در انتخابات تکواندو با وجود مشکلات گفته است.
هادی ساعی بیشتر و خواهرش کمتر، متعلق به نسلی هستند که در ایران، استانداردها را کمی بالاتر بردند. نسلی که با علی دایی و بچه‌های 98 در فوتبال، امثال او، دبیر و رضازاده در رشته‌های دیگر به یاد می‌آیند. زمانی که ورزش ایران بالنده و پرامید به نظر می‌آمد و خبری از خشم و حواشی شدید این روزها در آن نبود.بخشی از مصاحبه به مقایسه او با علی دبیر اختصاص داشت، دو رییس فدراسیون با پیشینه شبیه و قهرمانی المپیک که حالا وظیفه بزرگی برای المپییک لس‌انجلس دارند. دو مدیر پرحاشیه که با وجود مخالفتها با موفقیت پیش رفته‌اند.
ساعی همچنین در این مصاحبه ابراز امیدواری کرد حسن یزدانی و بعد آرین سلیمی تکواندوکار جوان کرمانشاهی، رکورد مدال‌های او در المپیک را بشکنند و عنوان پرافتخارترین ورزشکار تاریخ را از چنگش در بیاورند.
او مسیر این رکوردشکنی را هم مشخص کرد؛ ابتدا حسن یزدانی که می‌تواند دومین طلای المپیک را در لس آنجلس بگیرد و آرین سلیمی، که او هم این شانس را دارد که در دو المپیک بعدی تعداد این طلاها و مدال‌ها را به عدد سه برساند. کار بزرگی که هادی ساعی با تحمل ریاضت و دشواری‌ها و سختی‌های شدید انجامش داده بود.
اما آیا شما ورزشکاری را می‌شناسید که بتواند هشت‌ماه گوشی موبایلش را خاموش کرده و کنار بگذارد؟
با او یک گل عجیب از علی دایی را با هم مرور کردیم، گلی که دایی با پیراهن بانک تجارت و سر بانداژ شده به ثمر می‌رساند. عجیب است که هنوز از سرش خون می‌آید اما ابتدا یک دوئل هوایی را می‌برد و بعد از محو کردن مدافع خشن رو به رو، گلر را هم از پیش رو برمی‌دارد و بعد ضربه آخر را انگار عمدی باز هم با سر (همان سر زخمی) به ثمر می‌رساند.یک تصویر کهنه اینستاگرامی که رنج و سرمستی را کنار هم جاودانه کرده است.
جالب است که دایی الگوی مهروز ساعی نیز بوده است، دختری که تکواندوکا شدنش در خانواده ورزشکار ساعی پرماجراتر از برادرها بوده است و با سختی زیاد و جلب رضایت آقا هادی به دست آمده. به امروز نگاه نکنید که هادی حامی اوست، در ابتدای راه، او مخالف سختی بوده است!
این مصاحبه را تماشا کنید.
