علیرضا منصوریان، سرمربی سابق الطلبه عراق، با امضای قراردادی شش‌ماهه هدایت الزورا را بر عهده گرفت. این تیم با ۲۱ امتیاز در رتبه ششم لیگ ستارگان عراق قرار دارد و منصوریان در نخستین مسابقه خود باید مقابل الطلبه، تیم سابقش، قرار بگیرد.
اینکه منصوریان در تیم قبلی چه آماری به جا گذاشت و دلایلش برای این جابجایی در لیگ عراق چه بوده، در رسانه‌ها آمده و سوژه ما نیست. تعریف و تمجید او از تیم و مدیران و هواداران جدید هم بماند به حساب تعارف که ویژگی اصلی ما ایرانی‌هاست! تنها نکته این خبر در مدت زمان قرارداد منصوریان است.
فوتبال ایران قابل مقایسه با عراق -چه در گذشته و چه شرایط فعلی- نیست. فوتبالی که چه در سطح ملی به لحاظ افتخارات، از جام ملت‌ها و بازی‌های آسیایی تا جام جهانی، و چه در زمینه باشگاهی، افتخارات گذشته و تجربه لیگ برتر حرفه‌ای حال ما را ندارد. حالا یکی از نام‌های بزرگ چنین فوتبالی به کشور همسایه رفته است.
علیرضا منصوریان نام کوچکی در فوتبال ما نیست. بازیکن، کاپیتان و سرمربی سابق استقلال که با تیم ملی در جام جهانی بازی کرده و تجربه حضور در فوتبال حرفه‌ای اروپا را نیز دارد. منصوریان سابقه حضور در کادر فنی تیم ملی را هم دارد و حالا چنین شخصی با این اسم و اعتبار، حاضر می‌شود قراردادی شش ماهه در لیگ حرفه‌ای عراق ببندد!
اینکه خود منصوریان گفته: «فعلا قراردادی شش‌ماهه امضا کرده‌ام تا من و باشگاه شناخت بیشتری از یکدیگر پیدا کنیم. اگر شرایط خوب پیش برود، امکان تمدید بلندمدت قرارداد وجود دارد.» این را هم بگذارید به حساب حرف‌هایی که کاری با آنها نداریم. فقط این سوال که آیا علیرضا منصوریان حاضر بود در فوتبال ایران با تیمی قرارداد ۶ ماهه ببندد؟ منصوریان که هیچ، حتی یک مربی جوان و تازه وارد نیز آیا حاضر است چنین قرارداد کوتاه مدتی ببندد؟
البته که مربیان بسیاری داریم که در مدت کوتاهتر، از تیم‌ها برکنار یا استعفا می‌دهند اما آنها قراردادهای بلند مدت و گاه چند ساله دارند و این جز ذات فوتبال است که با وجود تمام بررسی‌ها ممکن است یک مربی در جایی نتیجه نگیرد. مسئله اینجاست که با علم و آگاهی قبلی و به نوعی پذیرش امتحان دادن، کدام مربی در فوتبال ایران حاضر به انجام چنین کاری است؟
منصوریان آشکارا قبول کرده که در الزورا امتحان فنی پس بدهد! همانطور که خودش می‌گوید، تا اگر دو طرف از یکدیگر راضی بودند و شرایط مهیا، این همکاری ادامه پیدا کند. کاری که در تمام کشورهای صاحب فوتبال و حتی همین حوزه خلیج فارس خودمان سابقه داشته و امری عادیست، اما ما با وجود ادعای فوتبال حرفه‌ای داشتن تا به حال چنین تجربه‌ای نداشتیم!
و بعید است با شخصیت و کاراکتری که از مربیان ایرانی سراغ داریم، بعید است بعد این هم داشته باشیم! سوال اینجاست اگر این کار برای شان و شخصیت مربی بد است، چطور در یک کشور دیگر حاضر به انجامش هستیم؟ و اگر خوب است، چطور در داخل کشور هیچکس حاضر نیست امتحان عملی در مربیگری پس بدهد؟
