بخشی از انتقادات حامد کاویانپور علیه کریم باقری را بخوانید؛ بازیکنی که سال‌هاست کمتر خبری از او داشته‌ایم:
«خصوصیات اخلاقی ایشان به گونه‌ای نیست که غم‌خوار سرمربی تیم باشند. من با صراحت این موضوع را بیان می‌کنم؛ چه هواداران خوش‌شان بیاید و چه نیاید. حضور کریم باقری برای امور دیگری است. بر اساس وظایف و به عقیده من، ایشان ذاتاً برای این نقش ساخته نشده‌اند!»
مشخص نیست آنچه علیه کریم باقری گفته شد، نقدی بر سال‌ها حضور این شخصیت در پرسپولیس بود یا تسویه‌حسابی شخصی؛ اما یادمان نرفته که با وجود تمام شایستگی‌های فنی کاویانپور، کریم باقری همواره از اعتبار و جایگاه متفاوتی در پرسپولیس برخوردار بوده است. از نظر فنی و جایگاه فوتبالی نیز مقایسه این دو چندان محل بحث نیست.
با این همه، حالا که با بزرگ‌منشی و شخصیت سازنده باقری، این ماجرا به‌سادگی حل‌وفصل شد، بد نیست یک واقعیت را یادآوری کنیم: در سال‌های اخیر چهره‌ای پرسپولیسی‌تر از کریم باقری در این باشگاه سراغ نداریم.
باقری نه‌تنها حضوری همه‌جانبه و بدون غیبت در پرسپولیس داشته، بلکه در هر نقشی که باشگاه به او نیاز پیدا کرده، حاضر شده است. زمانی که پرسپولیس به کمک‌مربی نیاز داشت، کریم باقری بود. وقتی تیم بدون سرمربی ماند، او اعتبار و وجاهتش را تمام‌قد در اختیار باشگاه گذاشت. گاهی حتی مسئولیت سرپرستی را برعهده گرفت و بارها در نقش چهره‌ای آرامش‌بخش ظاهر شد؛ کسی که می‌توانست بازیکنان خاطی را سر جای خودشان بنشاند.
اعتبار کریم باقری در پرسپولیس به اندازه‌ای است که بازیکنان در مواجهه با او حساب کار دست‌شان می‌آید. این اتفاق کوچکی در فوتبال امروز ما نیست. همین حالا هم مهدی تارتار از شخصیت سازنده و اعتبار باقری در کنار خود بهره می‌برد.
اما یک نکته را باید روشن کرد؛ کریم باقری قرار نیست از مربیان بازنده در پرسپولیس دفاع کند. غم‌خواری در فوتبال هم به این معنا نیست که او باید برای اتصال سرمربی و مدیر باشگاه وساطت کند یا هر اختلافی را با ریش‌سفیدی حل‌وفصل کند. چنین انتظاراتی بیشتر به درد فیلم‌های هندی می‌خورد تا فوتبال حرفه‌ای!
کریم باقری یک چهره پرسپولیسی است و اگر می‌گوییم پرسپولیسی‌تر از او سراغ نداریم، دلیل روشنی داریم. او حتی ماندن در جمع سرخ‌ها را به حضور در تیم ملی ترجیح داد؛ آن هم در شرایطی که همه خواهان حضورش در تیم ملی بودند و برای بازگشتش اصرار داشتند. باقری می‌توانست یک حضور راحت و بی‌دردسر در تیم ملی داشته باشد، اما انتخاب دیگری کرد و پرسپولیس را در اولویت گذاشت.
اینها اتفاقاتی نیست که با چند جمله بتوان از حافظه فوتبال پاک کرد. گاهی سکوت در برابر بی‌احترامی، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه بزرگواری است. کاش بعضی‌ها پیش از آنکه درباره شخصیت و جایگاه دیگران اظهارنظر کنند، کمی از همین بزرگ‌منشی کریم باقری یاد بگیرند.
