پرسپولیس در شرایطی به تعطیلات رفت که اصلاً وضعیت خوبی ندارد. سرخ‌پوشان در چند بازی اخیر نه از نظر نتیجه‌گیری موفق بوده‌اند و نه از لحاظ فنی نمایش قابل قبولی ارائه کرده‌اند. ثبت دو شکست در سه بازی اخیر، آن هم هر دو در خانه، اتفاقی فاجعه‌بار و به‌شدت نگران‌کننده است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد. پرسپولیس در شرایطی امتیازات مهمی را از دست داده که انتظار می‌رفت با توجه به کیفیت و مهره‌های در اختیارش، نمایش به‌مراتب بهتری داشته باشد.
اما یکی از عجیب‌ترین نکاتی که به‌خصوص در دو بازی مقابل فولاد و فجرسپاسی به چشم آمد، تغییر سبک بازی پرسپولیس و روی آوردن بیش از حد این تیم به فوتبال مستقیم بود. سرخ‌پوشان به‌جای استفاده از پاس‌های ترکیبی، خلق موقعیت از مسیرهای مختلف و به جریان انداختن بازی روی زمین، بارها به ارسال توپ‌های بلند از خط دفاعی و عبور سریع از میانه میدان روی آوردند. اتفاقی که عملاً خلاقیت را از بازی پرسپولیس گرفت و باعث شد خبری از آن فوتبال ترکیبی و زهردار مورد انتظار نباشد.
این وضعیت زمانی عجیب‌تر می‌شود که به مهره‌های هجومی پرسپولیس نگاه کنیم. بیفوما، محبی، اورونوف، صادقی و محمودی بازیکنانی هستند که هم از سرعت و تکنیک برخوردارند و هم توانایی عبور از مدافعان، خلق موقعیت و به‌هم‌ریختن ساختار دفاعی حریف را دارند. با این حال، در هفته‌های اخیر تقریباً هیچ نشانی از استفاده درست از این قابلیت‌ها دیده نشده است. بازیکنانی که می‌توانند با حرکات انفرادی و همکاری‌های ترکیبی خط دفاع حریف را به دردسر بیندازند، در بسیاری از دقایق مسابقه عملاً از جریان بازی خارج می‌شوند.
مشکل پرسپولیس فقط به نتیجه نگرفتن یا ضعف در گلزنی محدود نمی‌شود؛ مسئله اصلی، سردرگمی در شیوه بازی و ناتوانی کادرفنی در استفاده از ظرفیت واقعی بازیکنان است. تیمی که این تعداد مهره تکنیکی و سرعتی در فاز هجومی دارد، نباید تا این اندازه به فوتبال مستقیم و توپ‌های بلند وابسته باشد. تارتار و همکارانش در تعطیلات پیش‌رو فرصت دارند روی این مشکلات کار کنند، اما واقعیت این است که پرسپولیس برای بازگشت به مسیر موفقیت، به چیزی فراتر از چند تغییر در ترکیب نیاز دارد؛ سرخ‌پوشان باید دوباره هویت فوتبالی خود را پیدا کنند.
