یکی از علاقه‌مندی‌های امیر قلعه‌نویی از روزی که سرمربی تیم ملی شده، این است که در مصاحبه‌هایش بر حق انتقاد کارشناسان، اهالی فوتبال و پیشکسوتان از عملکرد تیم ملی تأکید کند.
بدون تردید انتقاد از شرایط حاکم بر فوتبال ایران حق همه است، اما حتی اگر فرض را بر صحت آنچه قلعه‌نویی می‌گوید بگذاریم، ناگهان با سیاهه‌ای بلندبالا از منتقدان مواجه می‌شویم؛ فهرستی که از نظر تعداد و تنوع چهره‌ها، کم‌سابقه به نظر می‌رسد.
جلال چراغپور که قلعه‌نویی چندین بار نام او را به زبان آورده، یکی از منتقدان جدی و بی‌پرده تیم ملی است. امیر حاج‌رضایی، مجید جلالی و مسعود اقبالی هم در زمره کارشناسانی هستند که بارها درباره عملکرد تیم ملی و کارنامه کادر فنی اظهارنظر کرده‌اند؛ نقدهایی که بسیاری از آنها با صراحتی قابل توجه مطرح شده است.
در این میان نباید از چهره‌هایی مثل ابراهیم قاسمپور هم غافل شد؛ پیشکسوتی که برایش مربی ایرانی و خارجی تفاوتی ندارد و هر جا احساس کند عملکرد یک تیم ملی نیازمند نقد است، بدون ملاحظه وارد میدان می‌شود.
اما ماجرا به کارشناسان و مربیان محدود نمی‌شود. در فهرست منتقدان، نام اسطوره‌های فوتبال ایران هم به چشم می‌خورد؛ از علی دایی و کریم باقری گرفته تا خداداد عزیزی که نقدهای صریحش حتی در برنامه‌های تصویری به اوج رسید و بارها با صدای بلند از عملکرد تیم ملی انتقاد کرد.
بنابراین، این فقط روزنامه‌نگاران ورزشی نیستند که در رسانه‌ها و مراجع خبری مختلف عملکرد تیم ملی را زیر سؤال می‌برند. قلعه‌نویی با جمعی از منتقدان مواجه است که بسیاری از آنها سال‌ها در فوتبال ایران صاحب اعتبار بوده‌اند و اتفاقاً تخصص و تجربه‌شان در تحلیل و ارزیابی فوتبال است.
با این حال، همچنان معتقدیم به جای تقابل با منتقدان و حساسیت نشان دادن به نقدها، باید از تمام این مصاحبه‌ها، نوشته‌ها و تحلیل‌ها در مسیر اعتلای فوتبال ملی استفاده کرد. تیم ملی باید آن‌قدر درست و اصولی جمع‌وجور شود که نه با حرف و مصاحبه، بلکه با عملکرد و نتیجه در زمین مسابقه پاسخ منتقدانش را بدهد.
