جام جم آنلاین - کارلو آنچلوتی با آرامش رفتاری، مهارت در مدیریت ستاره‌ها و توانایی سازگار کردن تاکتیک‌ها با ویژگی بازیکنان به یکی از بزرگ‌ترین مربیان تاریخ تبدیل شده است. سرمربی ایتالیایی برزیل سال‌ها که در فوتبال اروپا با روشی متفاوت از مربیان پرهیاهو موفقیت کسب کرد و اکنون نیز سرمربی تیم ملی برزیل است.
کارلو آنچلوتی در فوتبال جهان به مربی‌ای شناخته می‌شود که برای اداره رختکن‌های پرستاره به فریاد زدن و نمایش اقتدار نیازی ندارد. او با آرامش و دیپلماسی با بازیکنان ارتباط برقرار می‌کند. لقب پدرخوانده مربیگری لقبی بود که برای نخستین بار ایندپندنت انگلیس به او ماند و این لقب روی او برای همیشه ثبت شد.
این لقب به شیوه خاص آنچلوتی در اداره تیم مربوط است. او در طول دوران مربیگری با ستاره‌هایی کار کرده که هر کدام شخصیت و جایگاه ویژه‌ای داشته‌اند. از زلاتان ابراهیموویچ و کریستیانو رونالدو گرفته تا کاکا و رونالدینیو و در سال‌های اخیر وینیسیوس جونیور و جود بلینگام. مدیریت چنین رختکن‌هایی به مهارتی فراتر از طراحی تمرین و انتخاب ترکیب نیاز دارد.
مدیریت ستاره‌ها بدون جنگ قدرت
آنچلوتی برخلاف مربیانی که برای تثبیت اقتدار خود وارد تقابل مستقیم با بازیکنان می‌شوند، به ساختن رابطه‌ای مبتنی بر احترام اعتقاد دارد. او در مصاحبه با گاردین گفته است که برایش رفتار با بازیکنان به‌عنوان انسان و ایجاد رابطه شخصی با آنها اهمیت زیادی دارد.
این روش به معنای کوتاه آمدن از اصول حرفه‌ای نیست. آنچلوتی می‌داند چه زمانی باید به بازیکن آزادی بدهد و چه زمانی باید خواسته‌های سختگیرانه‌اش را مطرح کند. او در رئال مادرید با مجموعه‌ای از ستاره‌های بزرگ کار کرد و توانست بدون ایجاد تنش دائمی در رختکن، تیمی رقابتی بسازد.
رفتار او با بازیکنان ناراضی نیز بخشی از همین شهرت است. آنچلوتی به ندرت به دنبال تسویه‌حساب شخصی می‌رود. حتی وقتی بازیکنی از تصمیم فنی او ناراضی است یا رابطه‌ای دشوار شکل می‌گیرد، ترجیح می‌دهد اختلاف را به بحران عمومی تبدیل نکند.
مربی‌ای که تاکتیک را با بازیکن تطبیق می‌دهد
بخش دیگر ماجرا به انعطاف تاکتیکی آنچلوتی مربوط می‌شود. او در ابتدای مسیر مربیگری تحت تأثیر آریگو ساکی قرار داشت؛ مربی‌ای که نظم تاکتیکی و ساختار مشخص تیمی را در اولویت قرار می‌داد. اما آنچلوتی به مرور به این نتیجه رسید که مربی باید با توجه به داشته‌هایش تصمیم بگیرد.
او به جای تحمیل یک سیستم ثابت به بازیکنان، تلاش می‌کند بهترین ترکیب ممکن از توانایی‌های آنها را پیدا کند. در رئال مادرید نمونه‌های روشنی از این رویکرد دیده شد. استفاده از جود بلینگام در نقشی هجومی‌تر و فراهم کردن شرایطی برای درخشش وینیسیوس جونیور از جمله تصمیم‌هایی بود که با شناخت ویژگی‌های بازیکنان گرفته شد.
نشریه ایندیپندنت در گزارشی درباره او به همین تحول اشاره کرد و نوشت آنچلوتی از شاگرد مکتب تاکتیکی ساکی به مربی‌ای تبدیل شد که ساختار تیمش را با بازیکنان موجود هماهنگ می‌کند.
چرا برزیل سراغ دون کارلو رفت؟
انتخاب آنچلوتی برای هدایت تیم ملی برزیل نیز با همین ویژگی‌ها ارتباط دارد. او پیش از قبول این مسئولیت با شمار زیادی از ستاره‌های برزیلی در تیم‌هایی مانند میلان، چلسی، پاری‌سن‌ژرمن و رئال مادرید کار کرده بود. کاکا، رونالدینیو، کافو، رونالدو، مارسلو، کاسمیرو و وینیسیوس از جمله بازیکنانی هستند که تجربه همکاری با او را داشته‌اند.
او شناخت خوبی از فرهنگ فوتبالی برزیل دارد و می‌داند چگونه باید استعداد‌های فردی بازیکنان این کشور را در خدمت ساختار تیمی قرار دهد. در عین حال تأکید کرده است که از رئال مادرید یک اصل مهم را به تیم ملی برزیل منتقل می‌کند: استاندارد‌های بالا و مطالبه‌گری از همه اعضای تیم.
آنچلوتی در مصاحبه با گاردین توضیح داده که رابطه خوب با بازیکنان به مربی کمک می‌کند توانایی بیشتری از آنها بگیرد، اما موفقیت صرفاً با روابط انسانی به دست نمی‌آید. او تأکید کرده که تاکتیک و شناخت ابعاد مختلف فوتبال نیز بخش جدایی‌ناپذیر کار مربیگری است.
پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی در لیگ‌های پنج کشور بزرگ اروپایی، دستاورد‌هایی هستند که جایگاه فنی او را تثبیت کرده‌اند. حالا مأموریت تازه‌اش در برزیل فرصتی است تا تجربه چند دهه حضور در فوتبال باشگاهی را در سطح ملی به کار بگیرد.
