زنده‌باد ایران

قدوس در ادامه پیامش از پوشیدن پیراهن تیم ملی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌اش یاد کرد و تاکید داشت که خاطرات، تجربه‌ها و احساسات این دوران را تا پایان عمر با خود همراه خواهد داشت. او همچنین به تجربه بستن بازوبند کاپیتانی اشاره کرد و از هم‌تیمی‌ها، مربیان و مردم ایران به خاطر حمایت‌هایشان تشکر کرد. «پوشیدن پیراهن تیم ملی ایران همیشه بخشی از وجود من باقی خواهد ماند. با تمام وجود، به ایرانی‌بودنم افتخار می‌کنم. زنده‌باد ایران.»

خداحافظی قدوس بهانه‌ای است برای مرور مسیری که این هافبک خلاق از فوتبال سوئد تا تیم ملی ایران طی کرد؛ مسیری که در آن سه جام جهانی، دو جام ملت‌های آسیا، حضور در فوتبال اروپا و تجربه بازی در پست‌های مختلف خط میانی به چشم می‌خورد.

قدوس فوتبالش را در سوئد آغاز کرد و پیش از آنکه نامش در فوتبال ایران مطرح شود، در لیگ‌های این کشور به میدان می‌رفت. نقطه عطف دوران حرفه‌ای او حضور در اوسترشوند بود؛ تیمی که با هدایت گراهام پاتر به یکی از پدیده‌های فوتبال سوئد تبدیل شد. قدوس در فصل ۲۰۱۶ با به ثمر رساندن ۱۰ گل و ثبت هفت پاس گل، نقش مهمی در عملکرد این تیم داشت. درخشش او در لیگ سوئد و به‌خصوص رقابت‌های اروپایی باعث شد نامش فراتر از مرز‌های این کشور شناخته شود.

او در ژانویه ۲۰۱۷ دو بار پیراهن تیم ملی سوئد را بر تن کرد و حتی در یکی از این مسابقات مقابل اسلواکی گلزنی کرد. با این حال، هنوز امکان انتخاب ایران برایش وجود داشت. در تابستان همان سال، فدراسیون فوتبال ایران برای جذب این بازیکن اقدام کرد و قدوس که پدر و مادری ایرانی داشت، در شرایطی قرار گرفت که باید میان دو کشور تصمیم می‌گرفت.

این انتخاب به‌هیچ‌وجه ساده نبود. یانه اندرسون، سرمربی وقت سوئد، در سپتامبر ۲۰۱۷ از او برای حضور در فهرست تیم ملی دعوت کرد و حتی تا آخرین لحظات منتظر پاسخ نهایی‌اش ماند. قدوس در گفت‌و‌گو با رسانه‌های سوئدی از دشواری این تصمیم صحبت کرد و گفت که عاشق سوئد است، اما ریشه‌های ایرانی و علاقه‌اش به نمایندگی از خانواده و سرزمین پدری نیز برایش اهمیت زیادی دارد. او در نهایت ایران را انتخاب کرد؛ تصمیمی که حضور در جام جهانی ۲۰۱۸ نیز یکی از انگیزه‌های مهم آن بود.

قدوس نخستین بازی خود را در اکتبر ۲۰۱۷ مقابل توگو انجام داد و خیلی زود به یکی از بازیکنان مورد توجه کارلوس کی‌روش تبدیل شد. او در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه به میدان رفت، هرچند فرصت چندانی برای بازی پیدا نکرد و در سه مسابقه ایران مجموعا ۲۹ دقیقه حضور داشت. در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹، اما شرایط متفاوت بود. قدوس در هر شش مسابقه ایران بازی کرد، یک گل مقابل یمن به ثمر رساند و یک پاس گل هم ثبت کرد. تیم ملی در نهایت در مرحله نیمه‌نهایی مقابل ژاپن شکست خورد.

در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر نیز فرصت حضور قدوس محدود بود و تنها در دیدار مقابل آمریکا به میدان رفت. با این حال، در سال‌های بعد و به‌خصوص در مسیر جام جهانی ۲۰۲۶، تجربه و قابلیت‌های فنی او بار دیگر اهمیت بیشتری پیدا کرد. قدوس در این دوره از رقابت‌ها در هر سه مسابقه مرحله گروهی ایران حضور داشت و در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ نیز در هر شش بازی تیم ملی به میدان رفت. او در این تورنمنت دو پاس گل ثبت کرد و یکی از مهره‌های باتجربه خط میانی ایران بود.
 
بازیکنی چند پستی
اما ویژگی اصلی سامان قدوس را نمی‌توان صرفا در آمار گل و پاس گل جست‌و‌جو کرد. او از آن دسته بازیکنانی بود که ارزش فنی‌شان همیشه در اعداد خلاصه نمی‌شد. قدوس یک هافبک هجومی با قابلیت بازی در چند منطقه زمین بود؛ بازیکنی که می‌توانست پشت مهاجم قرار بگیرد، در کناره‌ها بازی کند و حتی در شرایط خاص به‌عنوان مهاجم مورد استفاده قرار بگیرد.

تکنیک مناسب، قدرت حمل توپ، توانایی عبور از بازیکن مستقیم و کیفیت ارسال پاس‌های عمقی از مهم‌ترین ویژگی‌های بازی او بود. قدوس همچنین در ضربات ایستگاهی و ارسال توپ از جناحین توانایی قابل توجهی داشت. در واقع، او بیشتر از آنکه یک هافبک صرفاً فیزیکی یا تخریبی باشد، بازیکنی برای ایجاد ارتباط میان خط میانی و حمله بود؛ فوتبالیستی که می‌توانست با یک پاس یا تغییر جهت بازی، ریتم حمله را عوض کند.

البته دوران ملی قدوس خالی از فراز و نشیب نبود. او در مقاطعی نیمکت‌نشین شد و هیچ‌گاه نتوانست به مهره‌ای کاملا ثابت در ترکیب اصلی تیم ملی تبدیل شود. دو گل رسمی در ۷۰ بازی ملی نشان می‌دهد نقش او بیشتر در گردش توپ، خلق موقعیت و کمک به ساختار هجومی تیم تعریف می‌شد تا گلزنی. البته او در دیدار دوستانه مقابل اندونزی در ژانویه ۲۰۲۴ نیز گلزنی کرد؛ مسابقه‌ای که در آمار رسمی فیفا محاسبه نمی‌شود.

حالا پرونده حضور سامان قدوس در تیم ملی ایران بسته شده است؛ بازیکنی که در سه جام جهانی و دو جام ملت‌های آسیا پیراهن ایران را پوشید، بازوبند کاپیتانی را تجربه کرد و در مقاطع مختلف با قابلیت‌های فنی و انعطاف‌پذیری‌اش به کار تیم ملی آمد.

شاید قدوس هیچ‌وقت به ستاره‌ای تبدیل نشد که همه نگاه‌ها را به خود خیره کند، اما حضورش از جنس بازیکنانی بود که مربیان می‌توانند در موقعیت‌های مختلف روی آنها حساب کنند. او فوتبالش را در سوئد ساخت، در اروپا به شهرت رسید و در نهایت تصمیم گرفت بخش مهمی از دوران حرفه‌ای‌اش را به ایران اختصاص دهد. قدوس حالا با جمله «زنده‌باد ایران» از تیم ملی خداحافظی کرده است؛ پایانی برای فصلی که به گفته خودش، خاطراتش تا پایان عمر همراه او خواهد ماند.