تیم ملی در این فیفادی دو بازی با فلسطین و عراق دارد. همه می‌دانیم در این سال‌ها ما چه مشکلاتی برای تدارک بازی دوستانه داشته‌ایم، قسمت اعظم بازی‌های به درد بخور ما با زحمت فیفا و کنفدراسیون و در بازی‌های رسمی بوده و چه بسا اگر شرایط ما عادی بود، به هیچ عنوان فلسطین و عراق را انتخاب نمی‌کردیم!
اما باز شده داستان حضور در جام جهانی، اینکه ارزش و اهمیت داشتن بازی دوستانه آنقدر هست که پا روی اسم و اعتبار و شرافت خود بگذاریم؟ این همه شعار عزت ملی نباید یک روز و یکجا به کار آید؟ مدام مسئولان تیم ملی روی دقیقه ۹۰ این لغو مانور می‌دهند، انگار اگر دقیقه اول لغو می‌شد، مشکلی نبود!
آقایان این فعل زمان ندارد. مگر می‌شود مهمانی دعوت کنید و بعد بگویید باید پیاده بیایید؟ این مهمان است یا قربانی؟ حالا شاید بگویند ما مهمان نبودیم، خودمان خواستیم و آنها لطف کردند و پذیرفتند که در این صورت، وا مصیبتا! می‌دانیم که برای بازی‌های دوستانه در سطح ملی در فیفادی مدت‌ها مذاکره و سرانجام قرارداد بسته می‌شود.
چطور در آن همه مذاکرات صحبتی از نحوه سفر ما به میان نیامده؟ اگر آمده، هر قراردادی بند فسخ و غرامت دارد. اگر یکی از طرفین زیر حرفش بزند، باید غرامت بدهد. آیا ما چنین قراردادی بسته‌ایم؟ خدا نکند که بابت این دو بازی پول هم داده باشیم، در آن صورت از دست رفتن دلارها حداقل آسیب به فوتبال ملی ماست...
