اتفاقی که برای تیم ملی فوتبال ایران در آستانه حضور در تورنمنت چهارجانبه عراق رخ داده، به‌هیچ‌وجه قابل‌قبول نیست؛ اتفاقی که بیش از هر چیز، انفعال و سکوت عجیب فدراسیون فوتبال را به نمایش گذاشت.
طبق برنامه‌ریزی قبلی و با دعوت فدراسیون فوتبال عراق، قرار بود کاروان تیم ملی ایران امروز راهی این کشور شود تا در مسابقات چهارجانبه بصره شرکت کند، اما دولت عراق به شکلی عجیب مجوز پرواز تیم ملی ایران به این کشور را صادر نکرد تا برنامه سفر ملی‌پوشان تغییر کند. در نهایت، اعضای تیم ملی فوتبال ایران تهران را به مقصد آبادان ترک کردند تا از آنجا به‌صورت زمینی راهی بصره شوند؛ اتفاقی که چیزی جز بی‌احترامی به کاروان فوتبال ایران نیست.
نکته عجیب‌تر از رفتار دولت عراق، واکنش فدراسیون فوتبال ایران به این اتفاق است. حتی یک واکنش جدی و متناسب با این بی‌احترامی دیده نشد و ظاهراً قرار است همه‌چیز به‌سادگی پشت سر گذاشته شود؛ انگار نه انگار که برای اعتبار فوتبال ایران اتفاق ناخوشایندی رخ داده است. واقعاً مشخص نیست چرا فدراسیون در برابر چنین رفتاری سکوت کرده و حاضر نشده حتی درباره ادامه حضور تیم ملی در این مسابقات تجدیدنظر کند.
سؤال اصلی اینجاست که اصلاً حضور در چنین تورنمنتی چقدر ارزش دارد که فدراسیون حاضر شده چنین رفتاری را تحمل کند؟ آیا بازی مقابل دو تیم ضعیف فلسطین و متوسط عراق آن‌قدر اهمیت دارد که اعتبار و شأن تیم ملی ایران به این شکل زیر سؤال برود؟ واقعاً این مسابقات چه دستاوردی برای فوتبال ایران دارد که مسئولان حاضر نیستند به خاطر چنین بی‌احترامی آشکاری حتی قید آن را بزنند؟
تناقض تلخ ماجرا اینجاست که مسئولان فدراسیون و اعضای کادر فنی، به‌خصوص امیر قلعه‌نویی، در فضای رسانه‌ای معمولاً با ادبیاتی تند از فوتبال ایران دفاع می‌کنند، برای منتقدان خط‌ونشان می‌کشند و در برابر کوچک‌ترین انتقادها واکنش نشان می‌دهند، اما وقتی پای یک بی‌احترامی آشکار به خود تیم ملی و اعتبار فوتبال ایران وسط می‌آید، خبری از آن مواضع قاطع نیست. ظاهراً شاخ‌وشانه کشیدن فقط در برابر منتقدان داخلی و در شرایطی که هزینه‌ای ندارد، آسان است!
قلعه‌نویی که در ماه‌های گذشته بارها به منتقدان حمله کرده، اتهاماتی را مطرح کرده و با ادبیاتی تند به استقبال مخالفانش رفته، حالا باید مشخص کند در برابر این اتفاق چه موضعی دارد. آیا سرمربی تیم ملی همان‌قدر که برای پاسخ دادن به منتقدانش انرژی دارد، در برابر این توهین بزرگ به تیمش هم واکنش نشان می‌دهد یا قرار است این بار هم سکوت را ترجیح دهد؟
واقعیت این است که تیم ملی ایران نه‌تنها نباید به‌سادگی از کنار چنین اتفاقی عبور می‌کرد، بلکه فدراسیون باید با شدیدترین شکل ممکن به این رفتار پاسخ می‌داد. زدن قید این تورنمنت کم‌اهمیت می‌توانست حداقل واکنشی درخور به چنین بی‌احترامی‌ای باشد؛ اینکه احترام و اعتبار تیم ملی قابل معامله با چند مسابقه دوستانه نیست.
اما متأسفانه به نظر می‌رسد برای دوستان، برگزاری این چند بازی از حفظ شأن و حرمت تیم ملی مهم‌تر است. تیم ملی به‌جای آنکه با اقتدار و احترام راهی مسابقات شود، حالا مجبور است مسیر آبادان تا بصره را زمینی طی کند و فدراسیون هم ترجیح داده طوری رفتار کند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. تأسف‌بارتر از رفتار دولت عراق، همین انفعال و بی‌تفاوتی مسئولان فوتبال ایران در قبال توهینی است که به اعتبار تیم ملی شده است.
