از چهارمی یکضرب تا فتح قله دوضرب
استان یوسفی در نینگبو با قهرمانی آغاز نشد. او در یکضرب هر سه وزنه ۱۸۶، ۱۹۱ و ۱۹۵ کیلوگرمی را مهار کرد، اما چهارم شد. در پایان این حرکت، علی عمار از عراق با ۲۱۱ کیلوگرم صدرنشین بود، وارازدات لالایان ارمنستان با ۲۱۰ کیلوگرم در جایگاه دوم قرار داشت و علی داوودی با ۲۰۶کیلوگرم برنز گرفته بود. یوسفی ۱۶کیلوگرم با صدر جدول فاصله داشت؛ اختلافی که در فوق‌سنگین می‌تواند به اندازه یک دنیا باشد. اما نقطه قوت جوان ایرانی، درست همان جایی بود که مسابقه وارد مرحله تعیین‌کننده‌اش می‌شد: دوضرب. او با مهار ۲۵۳ کیلوگرم شروع کرد؛ حرکتی مطمئن که نخستین قدم برای بازگشت به جمع مدعیان بود. تلاش دوم با وزنه ۲۵۸ کیلوگرمی به نتیجه نرسید و حالا همه‌چیز به آخرین فرصت بستگی داشت. در چنین لحظاتی، بعضی وزنه‌برداران به حفظ مدال فکر می‌کنند و بعضی به ساختن تاریخ. یوسفی راه دوم را انتخاب کرد. وزنه ۲۶۳ کیلوگرمی روی هالتر قرار گرفت؛ دو کیلوگرم بالاتر از رکورد جهان. جوان ایرانی در حساس‌ترین لحظه مسابقه، سنگین‌ترین انتخاب ممکن را به موفقیتی تاریخی تبدیل کرد. نتیجه، طلای دوضرب و نقره مجموع با رکورد ۴۵۸ کیلوگرم بود؛ آن هم در رقابتی که نام بزرگ‌ترین مدعیان فوق‌سنگین جهان در آن دیده می‌شد.
غول عراقی انتقام ناگویا را گرفت
در سوی دیگر این نبرد، علی عمار ربیعاوی ایستاده بود؛ جوان ۲۲ ساله عراقی که چند هفته پیش در بازی‌های آسیایی ناگویا، یکی از عجیب‌ترین شکست‌های دوران ورزشی‌اش را تجربه کرده بود. عمار در ناگویا با مهار ۲۱۹ کیلوگرم، رکورد یکضرب جهان را شکست، اما ماجرای زمان‌بندی آخرین حرکت دوضرب، قهرمانی را از او گرفت و علی داوودی با مجموع ۴۶۶ کیلوگرم، تنها با یک کیلوگرم اختلاف، طلایی شد. این بار ورق برگشت. عمار در نینگبو با ۲۱۱ کیلوگرم طلای یکضرب را گرفت و با سه حرکت موفق در دوضرب، تا ۲۵۵ کیلوگرم پیش رفت. مجموع ۴۶۶ کیلوگرم برای قهرمانی جهان کافی بود؛ دقیقا همان عددی که داوودی در ناگویا با آن بر سکوی نخست ایستاده بود. اما قهرمان عراقی هم نتوانست سنگین‌ترین وزنه مسابقه را مهار کند. آن افتخار به یوسفی رسید. دیروز وارازدات لالایان، قهرمان جهان و نایب‌قهرمان المپیک پاریس هم با امید تکرار قهرمانی به نینگبو آمده بود. غول ارمنستانی، فرزند گیومری، شهری که اسطوره‌هایی مانند یوری واردانیان را به وزنه‌برداری معرفی کرده، در یکضرب با ۲۱۰ کیلوگرم نقره گرفت، اما دوضرب برایش به کابوس تبدیل شد. پس از مهار ۲۴۷ کیلوگرم، دو بار زیر وزنه‌های ۲۵۲ و ۲۵۷ کیلوگرمی ناکام ماند. مجموع ۴۵۷کیلوگرم یعنی برنز جهان؛ فقط یک کیلوگرم پایین‌تر از یوسفی. همین یک کیلوگرم، مرز میان سکوی دوم و سوم شد.
داوودی؛ برنز و حسرت
علی داوودی، قهرمان بازی‌های آسیایی، نیز با برنز یکضرب نشان داد همچنان از مدعیان اصلی فوق‌سنگین است. او پس از مهار ۲۰۰ و ۲۰۶ کیلوگرم، در تلاش سوم برای ۲۱۰ کیلوگرم ناکام ماند. در دوضرب، وزنه ۲۴۶ کیلوگرمی را مهار کرد، اما دو تلاش پیاپی برای ۲۶۱ کیلوگرم نتیجه نداد. داوودی با مجموع ۴۵۲ کیلوگرم چهارم شد؛ نتیجه‌ای که با وجود مدال برنز یکضرب، برای قهرمان ناگویا طعم حسرت داشت.
میراث هرکول‌ها زنده است
فوق‌سنگین وزنه‌برداری ایران روزگاری با حسین رضازاده و بهداد سلیمی بر قله جهان ایستاده بود. رضازاده با دو طلای المپیک و رکورد تاریخی ۲۶۳ کیلوگرم دوضرب، نام ایران را در تاریخ این رشته حک کرد. پس از او، سلیمی با طلای المپیک لندن و رکوردشکنی در یکضرب، این میراث را ادامه داد. حالا عدد ۲۶۳ بار دیگر به یکی از خاطره‌انگیزترین اعداد وزنه‌برداری ایران تبدیل شده است؛ هرچند رکورد رضازاده در دسته‌بندی قدیمی ثبت شده بود و رکورد یوسفی به دسته جدید ۱۱۰+ کیلوگرم تعلق دارد. در روزی که علی عمار طلای مجموع را به عراق برد، لالایان به برنز رضایت داد و داوودی چهارم شد، علیرضا یوسفی کاری کرد که فراتر از جدول مدال‌ها بود. قهرمان مجموع جهان یک عراقی بود، اما سنگین‌ترین وزنه جهان را یک ایرانی بالای سر برد؛ ۲۶۳ کیلوگرم، با امضای علیرضا یوسفی.
علیرضا یوسفی: خوشحالم که دست خالی برنگشتیم!
علیرضا یوسفی پس از درخشش در رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی جهان ۲۰۲۶ نینگبو و کسب مدال طلای دوضرب و نقره مجموع، از سختی‌های مسیر آماده‌سازی و حمایت خانواده‌اش صحبت کرد. یوسفی با اشاره به عملکردش در این مسابقات گفت: «می‌توانستم عملکرد بهتری داشته باشم کمی وزنه را دست‌کم گرفتم، اما در نهایت مسابقات خوب تمام شد. مسیر سختی را پشت سر گذاشتم و خوشحالم که دست خالی برنگشتم و شرمنده مردم و خانواده‌ام نشدم.»
قهرمان دوضرب جهان در ادامه از خانواده‌اش به دلیل همراهی در روز‌های سخت آماده‌سازی تشکر کرد و گفت: «از همسرم و خانواده‌ام تشکر می‌کنم. در این مدت دوری زیادی را تحمل کردند و من هم از دی‌ماه سال گذشته بیشتر اوقات از خانه دور بودم. خدا را شکر دست خالی برنگشتیم، مسیر سختی تا المپیک داریم. یکضرب جای پیشرفت دارم و در همین مسابقات هم می‌توانستم تا ۱۹۸ یا ۱۹۹ کیلوگرم را بزنم. ان‌شاءالله بتوانم در مسابقات آینده جبران کنم.»
