نارضایتی ژابی آلونسو کاملاً مشهود بود؛ چرا که بحران چلسی در پیدا کردن هویت مشخص برای تیمش، با شکست یک بر صفر مقابل ساندرلند ادامه پیدا کرد.
به نظر می‌رسد سرمربی اسپانیایی چلسی هم به جدیدترین مربی‌ای تبدیل شده که در استمفوردبریج به تغییرات مداوم در ترکیب و سیستم بازی علاقه دارد؛ لقبی که نخستین بار در فصل ۰۳-۲۰۰۲ به کلودیو رانیری، سرمربی وقت آبی‌ها، نسبت داده شد.
چلسی برای نخستین بار در این فصل با سه هافبک مرکزی وارد زمین شد، اما برای دومین مسابقه متوالی نیز از حضور یک مهاجم نوک تخصصی محروم بود. پدرو نتو بار دیگر در ایفای نقش مهاجم نوک ناکام ماند و نتوانست در دیدار خارج از خانه مقابل ساندرلند عملکرد تأثیرگذاری داشته باشد.
در سوی مقابل، ساندرلند که روزهای چندان خوبی را سپری نمی‌کرد، با برایان بروبی در خط حمله به میدان رفت؛ مهاجمی که در دقیقه ۳۶ پس از برخورد با لوی کولویل موفق شد یک ضربه پنالتی برای تیمش بگیرد. انزو لوفی از روی نقطه پنالتی دروازه چلسی را باز کرد تا تنها گل مسابقه به ثمر برسد. این اتفاق در حالی رخ داد که تنها چند لحظه پیش از آن، چلسی به دلیل سرنگون شدن کول پالمر در برخورد با لوک اونین درخواست پنالتی داشت؛ اما پس از بررسی صحنه توسط کمک‌داور ویدیویی مشخص شد که برخورد از بیرون محوطه جریمه آغاز شده است.
وقوع این دو اتفاق در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر باعث شد آلونسو و اعضای کادر فنی‌اش پس از گل ساندرلند، به‌شدت نسبت به اتفاقات کنار زمین واکنش نشان دهند. با این حال، سرمربی چلسی پس از پایان مسابقه از انتقاد مستقیم از داوران خودداری کرد. او در عوض با پاسخ‌های کوتاه تلاش کرد بحث را به سمت دیگری ببرد و از بازیکنانش به دلیل اجرای نادرست برنامه‌های تاکتیکی تیم انتقاد کرد.
وقتی از آلونسو پرسیده شد که آیا بروبی مهاجمی مهارنشدنی است، سرمربی ۴۴ ساله چلسی پاسخ داد: «نه، می‌شود او را مهار کرد. می‌شود متوقفش کرد، اما ما باید این کار را خیلی بهتر از چیزی که امروز انجام دادیم، انجام می‌دادیم. او تقریباً بدون اینکه موقعیت خاصی داشته باشد، دو فرصت به دست آورد و یک پنالتی هم گرفت. از نحوه دفاع کردنمان در آن صحنه راضی نیستم. اتفاقی بود که می‌توانستیم از آن جلوگیری کنیم و در طول هفته هم روی آن کار کرده بودیم. پنالتی دادن به حریف اصلاً اتفاق خوبی برای ما نیست.»
در نتیجه این اتفاق، لوی کولویل عملاً جایی برای پنهان شدن نداشت و در پایان نیمه نخست از زمین مسابقه بیرون رفت. مویسس کایسدو جای او را در قلب خط دفاعی گرفت؛ آن هم در شرایطی که به دلیل مشکلات بدنی خودش، در تمام طول هفته تنها یک جلسه تمرینی تقریباً کامل را پشت سر گذاشته بود و باید از نظر میزان فشار تمرینی و مسابقه‌ای با دقت مدیریت می‌شد.
چلسی همچنین در خلق موقعیت‌های جدی چندان موفق نبود. یکی از معدود فرصت‌های خطرناک این تیم، ضربه سر مورگان راجرز، خرید ۱۱۷ میلیون پوندی باشگاه بود که با بی‌دقتی از دست رفت. کول پالمر نیز عملکرد کم‌فروغی داشت؛ آن هم تنها چند روز پس از اینکه از فهرست تیم ملی انگلیس کنار گذاشته شده بود.
آلونسو پیش از شروع فصل گفته بود که می‌خواهد تیمش غیرقابل پیش‌بینی باشد. حالا اگرچه عواملی مانند مصدومیت‌ها خارج از کنترل او هستند، اما چلسی واقعاً به تیمی غیرقابل پیش‌بینی تبدیل شده است؛ البته نه به شکلی که هواداران این تیم انتظارش را داشتند، بلکه به ضرر خودش!
