دو شکست خانگی متوالی مقابل فولاد و فجرسپاسی، در کنار مشکلات فنی پرسپولیس، یک معضل دیگر را هم به نمایش گذاشته است؛ افت عجیب ایگور سرگیف، مهاجم ازبکستانی سرخ‌پوشان که در دو مسابقه اخیر دو فرصت بسیار خوب گلزنی را از دست داد و می‌توانست با کمی دقت، سرنوشت هر دو بازی را تغییر دهد.
سرگیف مقابل فولاد در دقایق پایانی فرصت مناسبی برای باز کردن دروازه حریف داشت، اما ضربه‌اش راهی به گل پیدا نکرد. این مهاجم در دیدار با فجرسپاسی هم در شرایطی که در موقعیت تک‌به‌تک قرار گرفته بود، توپ را با اختلاف زیادی به بالای دروازه فرستاد تا بار دیگر یک فرصت طلایی از دست برود. البته نمی‌توان تمام ناکامی‌های پرسپولیس را به حساب یک بازیکن نوشت و کادر فنی هم باید درباره مشکلات تاکتیکی و ضعف‌های تیم پاسخگو باشد، اما موقعیت‌سوزی مهاجم نوک تیم در چنین مسابقاتی هزینه سنگینی دارد.
نکته عجیب‌تر، تفاوت عملکرد سرگیف با روزهایی است که در پرسپولیس اوسمار حضور داشت. این مهاجم در نیم‌فصل دوم فصل گذشته نمایش بسیار خوبی ارائه کرد و حتی در تیمی که از نظر مهره و کیفیت بازیکنان هجومی به مراتب ضعیف‌تر از پرسپولیس فعلی بود، توانست توانایی‌هایش را نشان دهد. آن زمان نه از این همه موقعیت‌سوزی خبری بود و نه سرگیف برای تمام کردن ساده‌ترین فرصت‌ها با چنین مشکلی مواجه می‌شد.
حالا این سؤال جدی مطرح است که چه اتفاقی برای مهاجم ازبکستانی پرسپولیس افتاده است؟ بازیکنی که فصل گذشته یکی از مهره‌های مؤثر تیم بود، چرا حالا حتی در ساده‌ترین موقعیت‌های گلزنی هم دقت و اعتمادبه‌نفس لازم را ندارد؟ قطعاً بخشی از مسئولیت این افت متوجه خود بازیکن است، اما مهدی تارتار و دستیارانش هم باید توضیح بدهند که برای بازگرداندن سرگیف به فرم گذشته چه برنامه‌ای دارند. پرسپولیس برای عبور از بحران به مهاجمی آماده و گلزن نیاز دارد، نه بازیکنی که فرصت‌های طلایی را مقابل دروازه حریف هدر می‌دهد.
