پرسپولیس با سومین شکست فصل، بار دیگر زنگ خطر را برای هوادارانش به صدا درآورد. تیمی که با هزینه‌های سنگین، ستاره‌های متعدد و انتظاراتی در حد قهرمانی بسته شده، حالا در یکی از مهم‌ترین شاخص‌های یک تیم مدعی، عملکردی ناامیدکننده دارد؛ ناتوانی در امتیاز گرفتن از رقبای جدی!
نگاهی به نتایج سرخ‌پوشان در این فصل، یک واقعیت عجیب را آشکار می‌کند. هر هفت پیروزی پرسپولیس مقابل تیم‌هایی به دست آمده که در حال حاضر رتبه‌های دوازدهم تا هجدهم جدول را در اختیار دارند. به عبارت دیگر، شاگردان مهدی تارتار در برابر تیم‌های پایین جدول تا حدودی وظایف خود را انجام داده‌اند، اما به محض برخورد با رقبای قدرتمندتر، خبری از آن تیم مدعی و پرستاره نیست!
شکست مقابل تراکتور، فولاد و فجرسپاسی و توقف برابر استقلال و خیبر، کارنامه‌ای نیست که بتوان با آن برای قهرمانی خط‌ونشان کشید. پرسپولیس در مسابقاتی که باید قدرت و شخصیت یک مدعی را به نمایش بگذارد، بارها امتیاز از دست داده و حالا با پنج بازی باقی‌مانده تا پایان نیم‌فصل، همچنان آزمون‌های دشواری پیش رو دارد.
سپاهان، گل‌گهر و آلومینیوم از جمله حریفانی هستند که پرسپولیس باید در ادامه نیم‌فصل مقابل آن‌ها قرار بگیرد. این مسابقات دیگر جای بهانه باقی نمی‌گذارد. تارتار باید نشان دهد تیمش چیزی فراتر از یک مجموعه موفق مقابل پایین‌جدولی‌هاست و توانایی رقابت با مدعیان را هم دارد.
واقعیت این است که هواداران پرسپولیس برای دیدن پیروزی تیمشان نباید هر هفته منتظر برخورد با یک حریف ضعیف باشند! قرار نیست تیمی با این حجم از هزینه، این همه ستاره و چنین انتظاراتی، فقط مقابل تیم‌های انتهای جدول قدرت‌نمایی کند. پرسپولیس چند هزار میلیاردی تارتار برای همین ساخته نشده که در بازی‌های بزرگ کم بیاورد و در نهایت به بردن تیم‌های ضعیف دلخوش باشد.
پرسپولیس مدعی قهرمانی است یا فقط ضعیف‌کش کوچه‌های خلوت؟ البته پاسخ این سؤال با نتایجی که تا اینجای فصل به دست آمده، تقریباً مشخص است؛ حتی اگر چند هزار میلیارد هزینه کرده باشد و کلی ستاره در اختیار داشته باشد!
