تیم ملی فوتبال ایران که با محمد مایلی‌کهن پا به رقابت‌های انتخابی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه گذاشته بود، پنج بازی اول خود در مرحله نهایی این رقابت‌ها را خیلی خوب جلو رفت و با کسب ۱۱ امتیاز و اختلاف ۴ امتیازی با تیم دوم یعنی عربستان، شانس بالایی برای صعود داشت اما همه چیز در دو بازی مقابل عربستان و کویت برهم خورد. به عربستان در ریاض باختیم و با کویت در تهران مساوی کردیم تا ۵ امتیاز از دست بدهیم. البته با وجود همه این اتفاقات، اگر شامگاه ۱۶ آبان سال ۱۳۷۶ می‌توانستیم قطر را ببریم، مستقیم به جام جهانی صعود می‌کردیم ولی آن شب در دوحه اتفاقات دیگری رخ داد.
شکست تیم ملی و برکناری در هواپیما
ایران در شبی که بازیکنانش کاملا پرخاشگر نشان می‌دادند، نمایش خوبی ارائه نکرد و در نهایت با نتیجه ۲ بر صفر به قطر در دوحه باخت تا از صعود مستقیم به جام جهانی فرانسه محروم شود. چند ساعت پس از همان ناکامی بود که داریوش مصطفوی، رئیس وقت فدراسیون فوتبال تصمیم مهمی گرفت و حکم به اخراج محمد مایلی‌کهن از سرمربیگری این تیم داد. او در ساعات پایانی ۱۶ آبان ۱۳۷۶ خبر برکناری مایلی‌کهن را در اختیار رسانه‌ها گذاشت.
محمد مایلی‌کهن سال‌ها بعد پیرامون این اتفاق به خبرورزشی گفت: مرحوم مصطفوی با من خوب نبود ولی همیشه احترامش را نگه می‌داشتم و حتی در دوران بیماری هم با او در تماس بودم. آن شب بعد از این‌که به قطر باختیم، باید آماده می‌شدیم تا به تهران برگردیم و خودمان را جهت سفر به مالزی و برگزاری بازی پلی‌آف با ژاپن آماده می‌کردیم اما در هواپیما و تا قبل از این‌که پایم به تهران برسد، به من گفتند مصطفوی تو را برکنار کرده است. وقتی به مهرآباد رسیدیم، دیدم این خبر درست بوده و دیگر سمتی در تیم ملی ندارم.
یک برزیلی، سرمربی جدید تیم ملی
مصطفوی بلافاصله پس از برکنار کردن مایلی‌کهن تصمیم گرفت والدیر ویرا، مربی گمنام برزیلی که در آن مقطع به عنوان سکاندار تیم ملی امید وارد کشورمان شده بود را به عنوان سرمربی تیم بزرگسالان ایران انتخاب کند و بیژن ذوالفقارنسب نیز کنارش قرار گرفت. این تصمیم همان شانزدهم آبان سال ۱۳۷۶ اتخاذ شده بود و مصطفوی در روز هفدهم آبان طی گفت‌وگویی با بخش خبری ساعت ۱۴ شبکه یک، آن را به صورت رسمی اعلام کرد.
در نهایت همه این اتفاقات منجر به ماجرایی شد که هشتم آذر سال ۱۳۷۶ به وقوع پیوست و از آن به عنوان حماسه ملبورن یاد می‌شود.
