از قدیم رسم بود بهترین‌های هر اداره در شهرستان‌ها وقتی سطح بالایی از خود در کار نشان می‌دادند، پیشرفت کرده و به پایتخت منتقل و از مزایای شغلی بهتری برخوردار می‌شدند. یعنی پاداشی برای تلاش و بهترین شدن، حالا اگرچه معیار بهترین بودن فرق کرده اما این روال کماکان دنبال می شود و با توجه به استانداردی که گزارشگران با سابقه تلویزیون -از جواد خیابانی در فوتبال تا هادی عامل در کشتی- طی این سه دهه از خود به جا گذاشته‌اند، هر روز شاهد بروز یک استعداد تازه در گوشه‌ای از این مرز پر گهر هستیم که آخرین آنها امروز در اهواز کشف شد!
نمی‌توان از گزارشگران شهرستانی خرده گرفت که چرا این همه روی اعصاب بینندگان رژه می‌روند. این بندگان خدا تقصیری ندارند، وقتی تنها غذای موجود بر سر میز نان و پنیر باشد کسی نمی‌تواند از شیشلیک حرف بزند! زمانی که الگو و معیار، بزرگان حاضر در این عرصه فرض شوند، ملاک پیشرفت الگوبرداری از روال موجود می شود که شاهدش هستیم.
بعد از حرف های عجیب و غریب جوانی که از آن طرف بام در فضای مجازی وایرال شد و حالا گزارشگر پرکار شبکه ۳ شده، امروز گزارشگر بازی استقلال خوزستان و استقلال در اهواز، پتانسیلی از خود نشان داد که می‌تواند به تهران دعوت و جانشین بزرگان شود. آنها که سبک ندانستن و ندیدن را در گزارشگری ابداع و از همه چیز و همه کس تشکر می‌کنند تا حسابی اعصاب بیننده را خرد کرده باشند!
مدت‌هاست در فوتبال دنیا و ایران، باب شده که بعد از اعلام پنالتی برای یک تیم، کاپیتان آن تیم توپ را برداشته و به بازیکنی که از قبل برای زدن ضربه تعیین شده -یا همان لحظه مربی تصمیم گرفته- تحویل می‌دهد. با این کار جلوی بسیاری حواشی و حوادث گرفته می‌شود، اینکه دو بازیکن بر سر زدن یک پنالتی با هم به اختلاف بخورند، یا شایعات و حرف و حدیث‌های بسیاری ایجاد شود که چرا فلانی نزد و به فلانی ندادند.
در این مسابقه همین اتفاق افتاد و محمد اهل شاخه -به عنوان کاپیتان و نماینده مربی در زمین- توپ را برداشت تا به عارف رستمی به عنوان پنالتی زن اول آبی‌های خوزستانی بدهد. هر کس دو بازی از استقلال خوزستان دیده می داند رستمی، پنالتی زن آنهاست اما گزارشگری که اهل آن شهر است و قاعدتاً باید جزئیات تیم شهرش را بداند، نه فقط خبر نداشت که عارف رستمی پنالتی زن تیم است، بلکه از این روش -که در جام جهانی و لیگ خودمان به کرات دیده شد- نیز خبر نداشت!
ندانستن اصول اولیه گزارشگری با سبک هادی عامل! استاد ابتدا نزدیک به یک دقیقه از پنالتی زدن اهل شاخه حرف زد و چون نگاه نمی‌کرد که شماره ۴۴ توپ را به شماره ۷ داده (!) وقتی رستمی ضربه را بیرون زد، تازه تعجب کرد و شروع به سوال پرسیدن که چرا پنالتی زن عوض شد؟! و درون ذهنش، انبوهی توهم توطئه شکل گرفت!
این سبک -که هیچ کاری به اتفاقات در تصویر نداشته و صرفا حرف‌هایی که از قبل آماده کرده ایم را بزنیم- توسط هادی عامل باب شد و این گزارشگر هم عیناً دنبال کرد! اوج آن در صحنه اخراج یاسر آسانی بود که از دو دقیقه قبل از کارت قرمز، کل ورزشگاه و بینندگان تلویزیونی می‌دیدند ستاره استقلال با داور درگیر و مدام مشغول بحث با اوست! بازی یک نوبت خوابید، سپس به جریان افتاد، یاسر آسانی لب خط رفت، با کمک داور بحث کرد، داور سر صحنه رفت، دوباره و دوباره و دوباره تا اینکه شماره ۷ آبی‌ها اخراج شد و در تمام این دقایق گزارشگر محترم مشغول تشکر از مقامات شهری بود که با تلاش آنها، مردم توانسته اند یک فوتبال تماشا کنند!
اینکه آدم‌ها بابت شغل خود حقوق می‌گیرند و وظیفه خود را انجام می‌دهند یک طرف، اینکه چرا ما باید شاهد و شنوای تشکر از مقامات یک شهر روی آنتن زنده -در پخش فوتبال- باشیم، طرف دیگر که هرگز نفهمیدیم چرا! اما گل طلایی ماجرا زمانی بود که در آن لحظات که جو ورزشگاه ملتهب، استقلالی‌ها عصبانی و کنار زمین شلوغ شده بود، تازه جناب گزارشگر روی آنتن متوجه اخراج شد و گفت: اجازه دهید ببینیم داور چه کسی را اخراج کرده!
آن هم در حالی که دوربین روی یاسر آسانی بود و او با آن قیافه تابلو و با این عملکرد درخشان در این یک سال -که حتی فوتبال دوستان ۶، ۷ ساله نیز تشخیصش می‌دهند- در حال خروج از زمین بود! خوشبختانه بدون نیاز به کمک پوآرو و شرلوک هلمز، بالاخره جناب گزارشگر ستاره استقلال را به جا آورد و ما را در جریان نام بازیکن اخراجی قرار داد!
با این میزان پتانسیل "ندیدن و ندانستن" که تبدیل به متر و ملاک گزارشگری در تلویزیون شده، انصافاً جای گزارشگر اهواز در پایتخت خالیست! حیف است او در اهواز بماند و فقط سالی ۴ بار در دو بازی استقلال و فولاد برابر آبی و قرمز پایتخت، از هنرش مستفیذ شویم!
در همین ارتباط: هادی عامل، آخرین بازمانده نسل بازنده‌های بهانه‌ساز؛ کاش تلویزیون هم یک محمد بنا داشت!
