حقیقت ماجرا این است که می‌شود مثل مهدی تارتار، هواداران پرسپولیس را نصیحت کرد که در جریان مسابقات علیه تیم شعار ندهند، اما این توصیه در نهایت چیزی بیشتر از یک توقع ساده نیست! اگر تارتار، آن‌طور که خودش می‌گوید، سرد و گرم چشیده فوتبال است، باید بهتر از هر کسی بداند تماشاگر حاضر در سکوها گوشش به این حرف‌ها بدهکار نیست.
اصلاً شکست خانگی برای پرسپولیسی‌ها، در هیچ شرایطی اتفاقی قابل قبول نیست. حضور مهدی تارتار روی نیمکت این تیم از ابتدا با انتقاداتی همراه بوده، اما مسئله فقط شخص او نیست. حتی اگر امروز علی پروین هم سرمربی پرسپولیس بود، شکست خانگی برابر فولاد و به‌ویژه فجرسپاسی، از سوی سکوها تحمل نمی‌شد. اینجا بحث نام‌ها و آدم‌ها نیست؛ مسئله انتظاراتی است که از پرسپولیس وجود دارد.
نمی‌دانیم تارتار چرا و چگونه از هواداران می‌خواهد تا دقیقه آخر تیم را تشویق کنند. این توصیه از نظر حرفه‌ای و فنی، فی‌نفسه ایرادی ندارد، اما تماشاگر حاضر در سکوها آن‌قدر بی‌حوصله‌تر از این حرف‌هاست که بخواهد باخت‌های خانگی و بازی‌های بی‌رمق پرسپولیس را تحمل و تا دقیقه ۹۰ مثل بچه‌های خوب، سکوت پیشه کند!
این داستان اساساً در تاریخ تیم‌های پرطرفدار فوتبال ایران سابقه نداشته، ندارد و نخواهد داشت. تارتار و غیرتارتار هم ندارد؛ پرسپولیس باید در خانه نتیجه بگیرد. هدف این تیم، قهرمانی و بالا بردن جام است و روندی که پرسپولیس در پیش گرفته و طی آن هر سه امتیاز بازی‌های خانگی را به رقبا تقدیم می‌کند، در نهایت به قهرمانی ختم نخواهد شد.
تماشاگر معترض پرسپولیس دقیقاً به همین دلیل عملکرد کادرفنی و بازیکنان را زیر سؤال می‌برد. او نه برای نصیحت شنیدن به ورزشگاه آمده و نه قرار است با توصیه‌های اخلاقی، مطالباتش را فراموش کند. هوادار پرسپولیس «جام» می‌خواهد؛ اگر قرار است تیم در خانه شکست بخورد و امتیاز از دست بدهد، طبیعی است که سکوها هم به جای تشویق بی‌وقفه، صدای اعتراضشان را بلند کنند.
