در ۱۴ آبان ۱۳۶۸ هنگامی که حدود ۱۶ ماه از پایان جنگ تحمیلی می‌گذشت، دولت کویت تورنمنتی ورزشی و البته با نگاه سیاسی برگزار کرد که نام آن را «جام صلح و دوستی» گذاشت و گروه‌بندی مسابقات هم طوری تنظیم شد که تیم‌های ملی فوتبال ایران و عراق با یکدیگر در یک گروه قرار بگیرند!
چنین اتفاقی یعنی اولین رویارویی ورزشی دو کشور پس از ۸ سال جنگ و کویت به عنوان کارگردان ماجرای فوق، خیلی دوست داشت نقش خود در ایجاد صلح بین دو کشور را پررنگ کند ولی کمتر از ۱۰ ماه پس از برگزاری همین جام صلح و دوستی، عراق دشمنی خود با کویتی‌ها را علنی کرد و این کشور را به اشغال خود درآورد تا زمینه برای آغاز اولین جنگ خلیج فارس فراهم شود.
اهدای قرآن به نشانه یادگاری
شاگردان علی پروین در ۱۴ آبان ۱۳۶۸ به مصاف عراق رفتند و شیخ جابر الصباح، رئیس وقت شورای المپیک آسیا و یکی از اعضای خاندان سلطنتی کویت پیش از آغاز بازی به محمد پنجعلی، کاپیتان وقت تیم ملی ایران و احمد رازی همتای عراقی او یک جلد قرآن به نشانه دوستی اهدا کرد. دیداری که فوق‌العاده حساس بود و در نهایت با نتیجه مساوی بدون گل تمام شد.
می‌ترسیدیم اسرای ما را شکنجه کنند
ایران و عراق در حالی این دیدار را برگزار کردند که هنوز اسرا میان دو کشور مبادله نشده بودند. محمد پنجعلی سال‌ها بعد در همین رابطه به خبرورزشی گفت: بچه‌های ما در عراق اسیر بودند و همین اتفاق باعث شده بود تا فوق‌العاده نگران باشیم. از یک طرف دلمان می‌خواست عراق را ببریم، از طرف دیگر می‌ترسیدیم اگر پیروز شویم، صدام و ایادی او اسرای ما را شکنجه کنند.
اتفاقا پس از بازگشت آزادگان به کشور، بعضی از آن‌ها در خاطرات خود به این نکته اشاره کردند که بازی مذکور به صورت زنده در برخی اردوگاه‌ها پخش شد و عراقی‌ها روی آن تبلیغ زیادی هم کرده بودند ولی اسرای ایرانی برای زندانبانان کری می‌خواندند.
