امیر قلعه‌نویی پس از دیدار با یحیی گل‌محمدی به نکته‌ای مهم و در عین حال هشدارآمیز اشاره کرد. او گفت: «شما می‌بینید مربی بزرگی مانند آنچلوتی در باشگاه نتایج درخشانی می‌گیرد، اما در تیم ملی برزیل ممکن است نتواند همان موفقیت را تکرار کند.»
قلعه‌نویی در واقع می‌خواهد به گل‌محمدی یادآوری کند که شرایط مربیگری در فوتبال باشگاهی و ملی کاملاً متفاوت است و نباید این دو عرصه را با یکدیگر اشتباه گرفت. حرف او از اساس درست است؛ اما استفاده از نام آنچلوتی، شاید بیشتر برای طنزآمیز کردن بحث و نشاندن لبخندی کوتاه بر لب مخاطبان فوتبال باشد. وگرنه مقایسه شرایط مربیان تیم ملی ایران با مربی بزرگی در اندازه آنچلوتی، چندان هم قیاس مع‌الفارق نیست؛ بلکه باید دید از هر مربی چه انتظاری داریم و قرار است کارنامه‌اش را با چه معیاری بسنجیم.
در فوتبال دنیا، از آنچلوتی قهرمانی در جام جهانی مطالبه می‌شود؛ اما نهایت انتظار از امیر قلعه‌نویی، صعود تیم ملی به مرحله دوم جام جهانی ۴۸ تیمی است. یحیی گل‌محمدی هم اگر بتواند تیم امید ایران را به رقابت‌های المپیک برساند، در واقع شاخ غول را شکسته است! فاصله انتظارات را ببینید؛ یک طرف، مطالبه قهرمانی جهان و طرف دیگر، عبور از مرحله نخست جام جهانی یا رسیدن به المپیک.
با این همه، اشاره قلعه‌نویی به تفاوت فوتبال ملی و باشگاهی کاملاً درست است. یک مربی ممکن است در فوتبال باشگاهی موفق باشد، اما در تیم ملی نتواند همان نتایج را تکرار کند. اتفاقاً همین نکته فرصتی است تا کارنامه خود او را هم مرور کنیم. اگرچه سال‌های سال از آخرین قهرمانی باشگاهی قلعه‌نویی گذشته، همچنان از او به‌عنوان یکی از مربیان موفق لیگ ایران یاد می‌شود؛ اما حضورش در تیم ملی تاکنون با ناکامی و شکست همراه بوده و دستاوردی متناسب با انتظارات نداشته است.
یحیی گل‌محمدی هم سال‌هایی را با پرسپولیس سپری کرد که اسکلت اصلی تیم را برانکو ایوانکوویچ شکل داده بود. او بعدها در فوتبال باشگاهی نیز نتوانست موفقیت‌های چشمگیری به دست بیاورد.
در نهایت، باید برای هر دو مربی آرزوی موفقیت کنیم؛ قلعه‌نویی و گل‌محمدی هر دو فرصت دارند ناکامی‌های سال‌های اخیر خود را، چه در عرصه ملی و چه در فوتبال باشگاهی، جبران کنند.
