در مذمت کم کاری؛ شکست در زمین و فروپاشی در ذهن!

جام جم آنلاین – بله درست است. ناگوهیانگ کره شمالی تیم بسیار قدرتمندی است که عنوان قهرمانی فصل گذشته را به دست آورد، اما دلیل نمی‌شود که بازیکنان خاتون بم مقابل این تیم قدرتمند همچون تیمی ترسو و به شدت آماتور بازی کنند. آنچه که از خاتون بم دیدیم نمایشی حیرت انگیز از فروپاشی شجاعت، ذهن، اعتماد به نفس و خودباوری بود.
پیش بینی می‌شد که خاتون بم مقابل ناگوهیانگ سنگین ببازد، اما قرار هم نبود بازیکنان این تیم به شکل تمام و کمالی خود را باخته باشند.
آنچه دیروز از خاتون بم دیدیم فراتر از یک شکست معمولی بود. خاتون شش گل دریافت کرد و تنها یک بار موفق به گلزنی شد، اما تلخ‌ترین بخش ماجرا نه تعداد گل‌های خورده که نوع واکنش بازیکنان به جریان مسابقه بود.
در یکی از گل‌های ناگویا هانگ بازیکن این تیم همچون برق و باد برای تصاحب توپ و تبدیل آن به گل حرکت کرد. در همان لحظه یکی از بازیکنان خاتون بم خم شده بود و دستانش را روی زانوهایش گذاشته بود و تنها نظاره‌گر حرکت بازیکن حریف شد. حتی تکانی به خود نداد تا شاید بتواند مانع گلزنی او شود. در صحنه‌های دیگر نیز بار‌ها دیدیم بازیکن ناگوهیانگ توپ را از چنگ بازیکنان خاتون بیرون می‌کشید، اما بازیکن ایرانی پس از ازدست دادن توپ چه روی زمین می‌افتاد و چه روی پاهایش می‌ماند تنها دور شدن حریف را تماشا می‌کرد. خبری از تلاش دوباره برای تصاحب توپ یا حتی نزدیک شدن به بازیکن صاحب توپ نبود.
آنچه دیدیم بیشتر از اینکه کم‌کاری باشد یک از خودباختگی تمام عیار بود. بازیکنان خاتون آنچنان اعتمادبه‌نفس پایینی داشتند که گویی از پیش ایمان آورده بودند هرگز به بازیکن حریف نمی‌رسند و هرگز نمی‌توانند سد راه او شوند. انگار از همان ابتدای مسابقه پذیرفته بودند که به گرد پای بازیکنان کره شمالی هم نمی‌رسند.
تیم مرضیه جعفری کاملا فاقد اعتمادبه‌نفس بود. از سایر ایرادات فنی خاتون بم می‌گذریم. از ناتوانی حیرت‌انگیز در ارسال پاس‌های صحیح و از ناتوانی در عبور از نیمه زمین حریف. ناگوهیانگ خیمه سنگینی روی دروازه خاتون زده بود و مزد برتری خود را با شش گل گرفت. خاتون بم زور نداشت. نه روحی و نه فیزیکی. تیم به‌سختی می‌دوید و بازیکنان بار‌ها روی زمین می‌افتادند. اما غم‌انگیزترین نکته همان ناامیدی آشکار بود. تلاش چندانی برای جبران اشتباهات و بهتر شدن دیده نمی‌شد.
در چنین مسابقه‌ای نمی‌توان تمام مسئولیت را به گردن اختلاف امکانات و سطح فوتبال دو کشور انداخت. بله! کره شمالی در فوتبال زنان قدرت قابل توجهی دارد و ناگوهیانگ نیز قهرمان دوره گذشته این رقابت‌هاست. اما برخی از نکات در رابطه با فوتبال کاملا بدیهی و آشکار است.  بازیکنی که توپ را از دست می‌دهد باید برای پس گرفتن آن بجنگد. بازیکنی که از حریف جا می‌ماند باید برای جبران عقب‌ماندگی تلاش کند. این حداقل انتظاری است که از یک تیم حاضر در سطح اول فوتبال قاره داریم.
در این میان نام مرضیه جعفری هم مطرح است. سرمربی خاتون بم که برای دومین سال پیاپی نامزد دریافت جایزه برترین مربی زن سال آسیا شده قطعا خودش بیش از هر کسی از نمایش بسیار ضعیف شاگردانش حیرت کرده است.
خاتون پیش از این مسابقه مقابل کوبه لئونسا ژاپن هم شکست خورده بود. حالا با دو شکست در دو مسابقه باید درباره وضعیت نماینده ایران در این رقابت‌ها جدی‌تر صحبت کرد. آیا فوتبال زنان ایران در برابر تیم‌های قدرتمند آسیایی هنوز از کمبود خودباوری رنج می‌برد؟ چرا بازیکنان ما وقتی با حریفی قدرتمند مواجه می‌شوند تا این اندازه دست‌وپا بسته ظاهر می‌شوند؟
خاتون بم باید از این شکست درس بگیرد، اما پرسش بزرگ‌تر متوجه کل فوتبال زنان ایران است. چرا هنوز در برابر قدرت‌های آسیا این اندازه زود تسلیم می‌شویم؟ چرا بازیکنان ما پیش از پایان مسابقه از نظر ذهنی شکست را پذیرفته‌اند؟ شکست شش بر یک را می‌توان در جدول ثبت کرد، اما بی‌انگیزگی و فقدان خودباوری را نمی‌توان به همین سادگی از کنار آن عبور داد.