در هفته چهارم لیگ نخبگان، تراکتور مقابل نفتچی دو بار عقب افتاد و ۱۰ نفره هم بود. با توجه به دو شکست و یک مساوی از سه بازی قبل، جواد نکونام می دانست با باقیماندن این نتیجه، باید با رویای صعود به مرحله حذفی و احتمالا نیمکت تراکتور خداحافظی کند! جواد مهاجم فرستاد و امیرحسین حسین‌زاده را هم داشت که مثل همیشه موثر و با دو پاس گل تماشایی، اجازه نداد تراکتور دست خالی برگردد.
هر دو گل تراکتور در این مسابقه، شبیه هم بود. پاس حسین زاده با راست به راست خودش و دو چیپ از دو تعویضی، اما این گل اول، توسط تومی اشترکال بود که مسیر بازی را عوض کرد. تراکتور در آن لحظات ۱۰ نفره با یک گل از حریف عقب بود و شکل ثبت این گل -که فراتر از سطح قاره آسیا بود- به کلی روحیه بازیکنان حریف را در هم شکست.
۲۴ ساعت بعد در شهر بصره، استقلال میزبان الشمال قطر بود. نایب قهرمان لیگ ستارگان که از بغداد بونجاح تا ریاض محرز، ستاره‌های گران قیمت و نامدار را به خدمت گرفت و آنقدر بازیکن داشت که عبدالکریم حسن -مرد سال ۲۰۱۸ آسیا که دو فصل پیش ستاره پرسپولیس در همین سن و سال بود!- را روی نیمکت نشاند. استقلال هم تا دقیقه ۹۰ در یک بازی پایاپای مساوی بود که ناگهان همان که باید کار را درآورد -یاسر آسانی- زننده گل بود اما پاس این گل دست کمی از خودش نداشت!
هر دو گل منجر به امتیاز نمایندگان کشورمان، در واپسین دقایق و توسط ستاره‌های خارجی به ثمر رسید. هم اشترکال و هم آسانی، با پای راست با -چیپ ملایم- دروازه حریف را باز کردند و توپ را به گوشه سمت راست دروازه‌بان فرستادند، اما عجیب‌تر از آن شباهت زیاد پاس گل ها بود، محمد حسین اسلامی نیمه دوم به میدان آمد و با یک کات بیرون پا -درست مثل حسین‌زاده در گل دوم- آسانی را در موقعیت ضربه قرار داد!
انگار مردان سهراب از رودست شاگردان نکونام کپی پیست کرده بودند. هر چقدر انتظار از یاسر آسانی همین قدر بالاست و تومی نیز هرگاه به میدان آمده، ارزش‌هایش را به رخ کشیده اما درخشش این دو بازی ساز ایرانی کمتر به چشم آمد. به خصوص که حسین‌زاده که پاس گل دوم را هم به زائر داد. البته که هر دو مربی با تعویض‌های خود در نتیجه تاثیر داشتند، اما کیفیت ستاره‌های خارجی در کنار هنر تکنیکی‌های ایرانی، نتیجه را رقم زد.
و این، دقیقا همان جواهریست که متاسفانه فوتبال ما همیشه آن را پشت کمبودها و ناکارآمدی مدیریتی مخفی کرده است. ما داشته‌هایی داریم که آن را نمی‌بینیم و مدام به دنبال غر زدن برای نداشته‌ها هستیم که خودمان بهتر از همه می‌دانیم تا ابد، با این مدیران قرار نیست به دست بیایند! پس بهتر نیست روی همین داشته‌ها تمرکز کنیم؟
