همه کسانی که بازی تراکتور مقابل نفتچی را دیدند، از بازی ضعیف شجاع خلیل‌زاده و عدم تعویض او شگفت زده شدند. اتفاقی که نه بار اول بود و نه آخر و اساساً نه مشکل نکونام است و نه مربیان قبلی و بعدی، همه آنها در حالی به تراکتور می‌آیند که شجاع همه کاره این تیم است و چاره ای جز کار کردن با او ندارند.
در وهله اول وقتی بازی‌های تراکتور را می‌بینی، وقتی کارهای شجاع خلیل‌زاده در زمین را می‌بینی، دلت برای مربی می سوزد که نمی تواند این بازیکن را کنار بگذارد. اما مگر جواد نکونام مثل بقیه است؟ اگر او با ۱۵۲ بازی ملی و سابقه طولانی در لالیگا جرات دست زدن به بازیکنش را ندارد، وای بحال بقیه! اما پس چرا آمد؟
جواد ابتدایی فصل می‌دانست کجا می‌رود، تیمی که خودش نبسته و هیچ مربی دیگری در دنیا حق دست زدن به بازیکنانش را ندارد! جواد می‌توانست قید پول و تراکتور را بزند، او نیازی نداشت با هر شرایط به فوتبال برگردد.
نگاه کنید به اتفاقات بازی با تیم ازبک؛ جواد وقتی شهریار را بیرون کشید، مهاجم با تجربه جوری رفتار کرد که همه فهمیدند در رختکن قرار است چه اتفاقی بیفتد! همه می دانیم در فوتبال ما بازیکن سالاری و بخصوص در تراکتور، کسی زورش به ستاره‌های اصلی نمی‌رسد. شجاع، بیرانوند (که رفته) تا حتی دانیال و نادری و تمام بازیکنانی که تحت هر شرایطی فیکس هستند و هیچ مربی نمی‌تواند آنها را بیرون بکشد!
نتیجه این می‌شود که جواد بهتر از من و شما می‌دید شجاع با تیمش چه کرده اما جرات بیرون کشیدن او را نداشت. شجاع که از دقیقه اول داور را تحریک کرد، کل بازی راه رفت و سر همه غر زد، بعد هم باعث گل اول بازی شد که مسیر مسابقه را عوض کرد. حالا عده ای می گویند جواد گذاشته برای نیم فصل تا بازیکن بخرد و سپس عذر این پیرمردهای ناآماده را بخواهد، اما مربی که حتی نمی‌تواند در تمرین یا بازی، دست به بازیکن بزند چطور می‌تواند برایش جانشین بخرد؟!
تا نیم فصل چیزی نمانده، هر چقدر امیر قلعه نویی توانست در تیم ملی خانه تکانی و این بازیکنان ضعیف را کنار بگذارد، جواد هم در تراکتور می تواند!
