در مراسم وداع با حمید علیدوستی، تقریباً می‌شد اغلب چهره‌های ورزشی کشور را دید. غایبان اصلی آن‌قدر اندک بودند که حتی به چشم نیامدند؛ چرا که علیدوستی شرافتمندانه در فوتبال ایران زیست و در سال‌هایی که مربیگری کرد، همواره نقش یک معلم را ایفا کرد. مردی که شاگردانش فقط فوتبال از او نیاموختند؛ ادبیات، منش و شیوه زندگی‌اش هم بخشی از خاطره آنها شد.
حالا هم طبق عادت آشنای ما ایرانی‌ها، از سجایای اخلاقی‌اش بیشتر می‌شنویم؛ به‌ویژه از کسانی که شاید در سال‌های اخیر حتی یادی از او نکرده بودند. انگار مرگ باید از راه برسد تا به یادمان بیاورد چه کسانی را در میان خود داشته‌ایم.
علیدوستی در پخته‌ترین روزهای زندگی و دوران فوتبالی‌اش، زمانی که می‌توانست مدیر فنی یا حتی سرمربی یکی از تیم‌های فوتبال ایران باشد، گوشه‌نشین شد. در عوض، میدان به دست کسانی افتاد که سهمشان از فوتبال، افاده و ادعا بود. آنها همه‌جا را تصاحب کردند؛ از صندلی‌های مدیریتی تا کادرهای فنی، از تیم‌های ملی تا هر گوشه‌ای که تصورش را بکنید. فوتبال ایران برای بعضی‌ها فرش قرمز پهن کرد و برای بعضی دیگر، درِ خانه را هم باز نکرد.
آخرین سال‌های همکاری علیدوستی با تیم ملی، در دوران ریاست محمد دادکان بر فدراسیون فوتبال و در تیم جوانان سپری شد. پس از آن، تقریباً همه رؤسای فدراسیون او را به فراموشی سپردند. البته ماجرا فقط حمید علیدوستی نیست؛ فوتبال ایران سال‌هاست سرمایه‌های انسانی‌اش را به کنج عزلت می‌راند و بعد، وقتی دیگر فرصتی برای استفاده از تجربه و دانششان باقی نمانده، تازه سراغ خاطراتشان می‌رود.
همین چندی پیش، پرویز قلیچ‌خانی از دنیا رفت و خیلی‌ها تازه فهمیدند او چه جایگاه بزرگی در تاریخ فوتبال این مملکت داشته است. اما آیا پنجاه سال بی‌خبری از یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های فوتبال ایران، با چند جمله تأسف و تمجید جبران می‌شود؟ آیا این همه بی‌معرفتی را می‌توان با یک مراسم و چند قاب عکس به فراموشی سپرد؟
حمید علیدوستی را از دست دادیم و رفتنش غم عجیبی به فوتبال ایران تحمیل کرد؛ با این همه، تردید نداریم که این آخرین عزای فوتبال ایران نخواهد بود. روزی دیگر، نام عزیز دیگری را خواهیم شنید که از میان ما رفته است. آن روز دوباره خواهیم گفت چقدر خوب بود، چقدر متواضع بود، چه مرد بزرگی بود، چه چهره مقبولی داشت و چرا این‌همه از او بی‌خبر ماندیم.
و بعد، مثل همیشه، دو روزی تکان می‌خوریم و دوباره همه‌چیز را فراموش می‌کنیم. لعنت به این فراموشی...
