به گزارش "ورزش سه"، باید آنجا می‌بودید تا این اتفاق باورنکردنی را با چشمان خود ببینید. از اوج ناامیدی و آستانه تحقیر، تا بازگشتی تماشایی و پیروزی‌ای که نامش را در کتاب اسطوره‌های یونایتد ثبت کرد. در حالی که این پیروزی شگفت‌انگیز از ناکجاآباد رقم خورد، شاید، فقط شاید، به نقطه عطفی غیرمنتظره تبدیل شود. شبی که مایکل کریک از مربی‌ای که اخراجش قطعی به نظر می‌رسید، به کسی تبدیل شد که فرصتی دوباره برای اثبات شایستگی‌اش برای این سمت به دست آورده است.
در شرایطی که ماتئوس کنیا در فاصله سه دقیقه از نیمه دوم دو بار گلزنی کرد و یک شکست دیگر را به پیروزی باشکوه تبدیل کرد، یونایتد از قعرنشینان به قهرمانان تبدیل شد. ۴۵ دقیقه زیر ضربات حریف، در هم شکسته و درمانده... به نظر می‌رسید قرار است شکستی را تجربه کنند که تا ابد آثارش باقی بماند اما برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها، سرانجام به نخستین پیروزی خود در ۱۰ مسابقه اخیر رسیدند.
فرگوسن حتماً از تماشای این اتفاق لذت برده است، این که یکی از مهره‌های قدیمی‌اش احتیاط را کنار گذاشت، ریسک کرد و پاداش قمارهایش را گرفت. شبی که به نظر می‌رسید تمام مشکلات یونایتد را در خود خلاصه کرده است، با فریادهای شادی و شعف وصف ناپذیر به پایان رسید.
همه‌چیز با پنالتی‌ای که برونو فرناندز پس از دو بار اجرا به گل تبدیل کرد، آغاز شد و سپس کنیا دیوانه‌وارترین دقایق پایانی ممکن را رقم زد. ابتدا این مهاجم برزیلی در موقعیت مناسبی قرار گرفت تا پس از ضربه هوایی ناموفق لئوناردو بالردی، توپ را از فاصله نزدیک به تور دروازه برساند، یک فرصت طلایی و هدیه‌ای تمام عیار.
سپس، در حالی که صدای تشویق‌ها لحظه به لحظه بلندتر می‌شد، کنیا دوباره ضربه نهایی را زد، او با حرکتی تماشایی از میان مدافعان عبور کرد و از زاویه‌ای بسته، توپ را به تیر نزدیک زد تا هواداران رم را که تا آن لحظه با تمام وجود تیم‌شان را تشویق می‌کردند، شوکه کند. پس از آن، او با دریافت دومین کارت زرد اخراج شد و با قدم‌هایی آهسته و ناباورانه به سمت رختکن رفت.
با این حال، وقتی سوت پایان مسابقه به صدا درآمد، دیگر هیچ‌کس در لباس قرمز نقش ضد قهرمان را نداشت، در حالی که تنها یک ساعت قبل، فهرستی بلندبالا از آنها وجود داشت. در پایان نیمه اول، نکته تعجب‌آور این بود که یونایتد و کریک هنوز کاملاً نابود نشده بودند.
تصمیم سرمربی برای استفاده از دیوگو دالوت و لنی یورو در نقش وینگرهای کمکی و نادیده گرفتن کامل پست‌های تخصصی آنها، حماقتی محض به نظر می‌رسید. اگر این همان نقشه کریک بود، تنها ۱۷ دقیقه طول کشید تا همه چیز از هم بپاشد، چرا که ناتوانی مزمن یونایتد در انجام ابتدایی‌ترین وظایف دفاعی، بار دیگر گریبان این تیم را گرفت. گل اول به خوبی نشان داد که یونایتد تا چه اندازه ضعیف عمل می‌کند.
اشتباه کوبی ماینو و لو دادن توپ در نزدیکی خط میانی زمین خودی به اندازه کافی بد بود اما واکنش نشان ندادن بازیکنان پس از آن، نابخشودنی بود. رودریگو مورا که در سمت چپ خط حمله حضور داشت، فرصت کافی داشت تا متوجه شود دالوت در خواب غفلت است و هیچ‌کس را پوشش نمی‌دهد، او ۲۵ یارد از بازیکنی که باید مهارش می‌کرد، فاصله داشت.
وقتی هیون که به جای لیساندرو مارتینز نیمکت‌نشین وارد زمین شده بود، توپ را به کلی از دست داد، ماتیاس سوله فرصت پیدا کرد تا دروازه سنه لامنسِ بدون پوشش را هدف بگیرد. کریک بار دیگر برای تماشای صحنه آهسته این فاجعه به سراغ نیمکتش رفت اما پس از آن که کنیا نتوانست به ارسال برونو فرناندز برسد، نمایش وحشتناک یونایتد دوباره از سر گرفته شد.
این بار دالوت در لبه محوطه جریمه رم حضور داشت، در حالی که بازیکنان ایتالیایی توپ را به سمت زمین یونایتد پیش می‌بردند. سپس هری مگوایر نیز به فهرست مقصران اضافه شد. به نظر می‌رسید سوله فرصت ارسال توپ برای مالن را که در موقعیت مناسبی قرار داشت، از دست داده است، اما مگوایر توپ را دوباره به او تقدیم کرد. وقتی دست راست هیون مانع ضربه بازیکن رم شد، خسوس خیل مانزانو، داور اسپانیایی، بلافاصله نقطه پنالتی را نشان داد.
مالن که از زمان ترک استون ویلا و پیوستنش به پایتخت ایتالیا در ژانویه جان تازه‌ای گرفته است، لامنس را فریب داد و توپ را در جهت مخالف او به گل تبدیل کرد. سپس مرحله دوم اعتراض‌ها آغاز شد، موجی از توپ‌های تنیس به داخل زمین پرتاب شد که برای متوقف کردن رم بسیار مؤثرتر از خط دفاعی یونایتد یا بادکنک‌های سبز و طلایی رها شده پیش از شروع مسابقه بود. در این میان، کریک با چهره‌ای سردرگم و اندوهگین نظاره‌گر اتفاقات بود.
آخرین باری که جان پیرو گاسپرینی به اولدترافورد آمده بود، تیم آتالانتای او برتری دو گله‌اش را از دست داده بود. اما در آن مقطع، تکرار چنین اتفاقی اصلاً محتمل به نظر نمی‌رسید. رم از نظر بدنی آماده‌تر، از نظر سرعت و دقت بهتر و در مجموع تیم برتر میدان بود، در حالی که یونایتد نمایشی آشفته و فاجعه‌بار داشت.
اولدترافورد به تئاتر فریادها تبدیل شده بود، فریادهایی که بیشتر به سمت سر جیم راتکلیف و خانواده گلیزر نشانه می‌رفت، اما بارها بازیکنان میزبان را نیز هدف قرار می‌داد. تنها واکنش به موقع یورو مانع از آن شد که سوله یک موقعیت گل قطعی در اختیار مورا قرار دهد. خط دفاعی یونایتد بار دیگر به سادگی باز شده بود. سپس لامنس پس از آن که مالن از نقطه ضعف هیون استفاده کرد، مانع گلزنی او شد و ضربه سوله نیز با اختلافی بسیار اندک به بیرون رفت.
هواداران در پایان نیمه اول به شدت بازیکنان را هو کردند، اعتراضی که کاملاً سزاوارش بودند. وقتی کارلوس بالبا تنها ۴۵ ثانیه پس از شروع نیمه دوم از میان مدافعان عبور کرد، اما ناگهان دچار مصدومیت همسترینگ پای راست شد، این اتفاق نمادی کامل از بدشانسی و فلاکت یونایتد به نظر می‌رسید. همین‌طور وقتی فرناندز پس از آن که داور با فریب حرکت کنیا در نزدیکی جانلوکا مانچینی پنالتی گرفت و کمک داور ویدیویی نیز تصمیم او را تأیید کرد، با واکنش درویس واسکز، دروازه‌بان تازه وارد رم، ناکام ماند، همه شوکه شدند.
اما اتاق کمک داور ویدویی متوجه شد که برایان کریستانته پیش از مهار توپ وارد محوطه جریمه شده است و کاپیتان یونایتد فرصت دوباره‌ای برای زدن پنالتی به دست آورد. او این بار اشتباه نکرد. تنها چند ثانیه بعد، به نظر می‌رسید یونایتد در آستانه به ثمر رساندن گل تساوی قرار دارد اما ضربه برایان امبوئمو پس از برخورد به هر دو تیر دروازه، توسط مدافعان رم دفع شد.
حالا یونایتد حمله‌ای همه جانبه را آغاز کرده بود؛ فشاری که به نظر می‌رسید مدافعان رم آن را مهار کرده‌اند. اما کنیا از راه رسید. باورنکردنی. شگفت‌انگیز. آیا این اتفاق برای حفظ جایگاه کریک روی نیمکت یونایتد، فراتر از دیدار یکشنبه کافی خواهد بود؟ شاید.
