تراکتور در شرایط عادی باید نفتچی ازبکستان را می‌برد اما بنا به دلایلی که همه می‌دانیم و بی‌دلیل آن را به حساب دشمنی عالم و آدم با تراکتور و مشکلات سفر می‌گذارند، نتوانست این حریف ضعیف را هم شکست دهد!
در این مسابقه نکونام در همان نیمه اول شهریار مغانلو را بیرون کشید. وقتی اشترکالی با آن ضربه بی‌نظیر گل مساوی تراکتور را زد، عده ای از تعویض نکونام تعریف کردند اما سوال اکثریت این بود که چرا باید چنین ستاره ای روی نیمکت باشد؟
فاصله فنی مهاجم کروات با مقانلو در همین ضربه مشخص شد. حسین‌زاده مثل همیشه پاس با ارزشی داد اما هیچ کدام از مهاجمان فعلی لیگ ما نمی‌توانستند چنان چیپی بزنند! گل را مرور کنید؛ دروازه‌بان به استقبال او بیرون آمده و زاویه تنگ شده و دو مدافع نیز مشغول اسکورت او هستند. با این وجود تومی قبل از رسیدن به توپ، سر بالا کرد و گلر را دید، تصمیمش را گرفت و به بهترین شکل چیپ زد.
چرا باید چنین بازیکن تاثیرگذاری نیمکت نشین بازیکن ذخیره تیم ملی باشد؟ در حقیقت این درخشش فردی ستاره‌هایی مثل حسین‌زاده و تومی بود که روی ایرادات فنی تراکتور سایه انداخت! ایراداتی که مستقیم به ارنج همیشگی و ضعف بازیکنان فیکس برمی گردد و نکونام هم نتوانسته حریفشان شود!
