صحبت‌های تازه یحیی گل‌محمدی، سرمربی تیم امید ایران، درباره شرایط تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، حتی از غیبت خودجوش امیر قلعه‌نویی در مراسم معارفه او هم مهم‌تر بود.
گل‌محمدی در گفت‌وگو با محمدحسین میثاقی، درباره نتایج تیم ملی در جام جهانی گفت ایران مهم‌ترین دیدارش مقابل نیوزیلند را با تساوی پشت سر گذاشت و اگر این مسابقه را می‌برد، همه‌چیز برای صعود به دور دوم مهیا بود.
این شاید ساده‌ترین و در عین حال صریح‌ترین جمله‌ای باشد که می‌توان درباره وضعیت تیم ملی در جام جهانی بر زبان آورد. منتقدان می‌گویند تیم ملی نتیجه نگرفته، اما کادرفنی اعتقاد دارد تاریخ درباره عملکرد و نتایج ایران قضاوت خواهد کرد. همین اختلاف نظر، مسئله اصلی فوتبال ما را به اوج می‌رساند: اصلاً تعریف نتیجه‌گیری چیست؟
با تعویق جام ملت‌های آسیا، فرصت مناسبی در اختیار فدراسیون فوتبال قرار گرفته تا درباره این موضوع با سرمربی تیم ملی به توافقی روشن برسد. ما کار را برای فدراسیون ساده می‌کنیم و یک معیار مشترک پیشنهاد می‌دهیم؛ اگر تیم ملی قهرمان جام ملت‌های آسیا نشود، یعنی نتیجه نگرفته و شکست خورده است. به همین سادگی!
در جام جهانی ۴۸ تیمی هم اگر به دور دوم صعود نکنیم، دیگر آمار و ارقام و محاسبات را کنار بگذاریم و به اصل مطلب بچسبیم؛ تیم ملی به هدفش نرسیده است. والسلام! قرار نیست هر ناکامی را با چند جمله زیبا و تفسیرهای عجیب، به دستاوردی تاریخی تبدیل کنیم.
بهترین فرصت نصیب فدراسیون شده تا پیش از هر توافق تازه‌ای با سرمربی تیم ملی، درباره همین مفاهیم به تفاهم برسد؛ اینکه پیروزی چیست، شکست کدام است و قرار نیست فردای هر ناکامی، دوستان از یک باخت تلخ و حقارت‌آمیز، دستاوردی بزرگ بسازند.
این موضوع درباره یحیی گل‌محمدی هم صدق می‌کند. اگر تیم امید با هدایت او به المپیک صعود نکند، یعنی به هدف اصلی نرسیده و نتیجه نگرفته است.
فوتبال ایران بیش از هر چیز به یک معیار روشن نیاز دارد؛ معیاری که در روز پیروزی و شکست تغییر نکند. شاید وقت آن رسیده که فدراسیون، مربیان و منتقدان بالاخره بر سر معنای ساده و بدیهی نتیجه‌گیری به توافق برسند.
