پرسپولیس در هفته‌های ابتدایی فصل مقابل تیم‌های ضعیف‌تر و پایین جدولی عملکرد هجومی خوبی داشت. سرخ‌پوشان در این مسابقات موقعیت‌های زیادی خلق می‌کردند، نمایش‌های تهاجمی قابل قبولی داشتند و در چند بازی هم به پیروزی‌های پرگل رسیدند، اما ماجرا مقابل تیم‌های مدعی و قدرتمند کاملاً متفاوت بوده است. شاگردان تارتار در این دیدارها نه نمایش متقاعدکننده‌ای داشتند و نه توانستند نتایج چندان خوبی کسب کنند.
هرچند پرسپولیس در قائمشهر موفق شد نساجی را شکست دهد و دوباره به صدر جدول برگردد، اما پیروزی در این مسابقه نباید ضعف‌های هجومی تیم را پنهان کند. سرخ‌پوشان در دو بازی اخیر مقابل فولاد و نساجی برای ساختن موقعیت‌های خطرناک به‌وضوح مشکل داشتند و برخلاف هفته‌های ابتدایی، خبری از آن فوتبال هجومی و موقعیت‌سازی پرتعداد نبود.
نکته نگران‌کننده‌تر، آمار امید گل پرسپولیس در این دو مسابقه است. امید گل سرخ‌پوشان برای دومین بازی متوالی به کمتر از یک رسید؛ آماری که برای تیمی با این تعداد مهره باکیفیت در فاز هجومی اصلاً قابل قبول نیست. پرسپولیس مقابل فولاد شکست خورد و برابر نساجی هم با وجود کسب سه امتیاز، نتوانست نمایش هجومی مطلوبی ارائه کند.
این آمار یک هشدار جدی برای تارتار است. پرسپولیس مهاجمان و بازیکنان هجومی باکیفیتی در اختیار دارد، اما داشتن ستاره‌های متعدد به‌تنهایی تضمین‌کننده فوتبال تهاجمی نیست. تارتار باید هرچه زودتر برای مشکل خلق موقعیت تیمش راه‌حل پیدا کند؛ چراکه در ادامه فصل و مقابل رقبای جدی‌تر، صرفاً با تکیه بر نتیجه‌گیری نمی‌توان ضعف‌های فنی را پنهان کرد.
