مازیار زارع، سرمربی مستعفی ملوان، پس از تکرار شکست‌های خانگی تیمش، در اقدامی سنجیده دیدار مقابل چادرملو را آخرین حضور خود روی نیمکت این تیم دانست. او صریح گفت ملوان به تفکری جدید نیاز دارد و دیگر حاضر نیست به این تیم برگردد.
با شفاف‌سازی مازیار زارع، توپ در زمین مالک باشگاه افتاد تا تصمیم نهایی را بگیرد؛ اما آنچه از موضع مالک شنیدیم، حتی ناامیدکننده‌تر از صحبت‌های سرمربی مستعفی بود. او تنها ابراز امیدواری کرد زارع به ملوان برگردد تا همه دست به دست هم بدهند و تیم را از این مخمصه نجات دهند!
مشکل دقیقاً همین‌جاست؛ مالک ملوان ظاهراً اصل و اساس حرفهای سرمربی مستعفی‌اش را درک نکرده است. مازیار زارع از یک بن‌بست حرف می‌زند، ملوان را نیازمند تفکری تازه می‌داند و صراحت را به اوج می‌رساند: تصمیمش را گرفته و امکان بازگشت ندارد. در چنین شرایطی، اصرار بر بازگشت او چه معنایی دارد؟
هواداران ملوان امروز با مربی‌ای مواجه‌اند که خودش می‌گوید بیش از این کاری از دستش برنمی‌آید. این صداقت، همان نکته‌ای است که مالک باشگاه باید جدی بگیرد؛ نه اینکه با چند جمله امیدوارکننده، زمان را از دست بدهد. روزهایی که برای ملوان حکم طلا را دارند، نباید صرف انتظار برای بازگشت کسی شوند که از پایان راه خود سخن گفته است.
فوتبال گیلان روزهای سختی را سپری می‌کند و امروز ملوان تنها نماینده این استان در سطح اول فوتبال ایران است. این باشگاه خاطرات تلخ سقوط به لیگ یک را دارد و خوب می‌داند بازگشت از آن مسیر چقدر دشوار و طاقت‌فرساست. البته ملوان آن‌قدر ظرفیت دارد که حتی به سقوط فکر نکند، اما رقابت در لیگ برتر شوخی‌بردار نیست؛ تیم‌ها یا برای قهرمانی می‌جنگند یا برای بقا و هیچ‌کدام رحم نمی‌کنند.
ملوان باید هرچه زودتر از این بلاتکلیفی خارج شود. مالک باشگاه هم باید بداند اصرار بر بازگشت مازیار زارع، راهکار نیست؛ بلکه می‌تواند نشانه‌ای از فقدان راهکار و خلاقیت برای عبور از بحران باشد. ملوان امروز بیش از تعارف و امیدواری، به تصمیمی جدی و تفکری تازه نیاز دارد؛ پیش از آنکه برای جبران خیلی دیر شود.
