هر کس با دنیای ورزش حرفه‌ای آشنا باشد، می‌داند مدال المپیک نهایت آرزوی هر ورزشکار در هر رشته است. فوتبال خود را از سایر رشته‌ها جدا کرده اما المپیک برای رشته‌های مختلف، همان جایگاهی را دارد که جام جهانی برای فوتبال دارد. یک فوتبالیست در نهایت آرزوها می‌خواهد به پیراهن تیم ملی کشورش رسیده و حضور و بازی در جام جهانی را تجربه کند.
بسیاری از قهرمانان بزرگ و نامدار جهان در فاصله بین دو المپیک جوری برنامه‌ریزی می‌کنند که بهترین عملکرد خود را در المپیک داشته باشند. چه بسا قید مدال جهانی را هم بزنند تا در المپیک در اوج باشند. حتی خداحافظی خود را بخاطر المپیک پس گرفته و برمی گردند. در کشور ما نیز چنین است و به خصوص برای کشتی و کشتی‌گیران که همواره جور سایر رشته‌ها را می‌کشند، المپیک معنا و مفهوم دیگری دارد.
از روزی که علیرضا دبیر -سه ماه مانده به جهانی ۲۰۱۹- رئیس فدراسیون کشتی شد، با وجود همان فرصت کم برنامه‌اش را برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو گذاشت. آنجا به نسبت کشتی‌گیران ما کارنامه خوبی داشتند اما دبیر راضی نبود، چرا که می‌گفت در المپیک باید طلا بگیری وگرنه ناکام هستی! بعد از جهانی نروژ یا بلگراد که رکوردهای ۷ مدال و ۸ مدال در ۱۰ وزن، چشم دنیا را خیره کرد باز دبیر همیشه می‌گفت المپیک مهم است و درست هم می گفت.
ما در المپیک پاریس در شش وزن ۳ فینالیست داشتیم که هر سه با شرایطی عجیب و غریب و دور از انتظار، فینال را باختند. اگرچه کشتی فرنگی دو طلا گرفت، اما باز علی دبیر معتقد بود جایی برای خوشحالی و جشن نیست، چرا که آزاد بدون طلا مانده و حالا در فاصله دو سال تا لس آنجلس، دیگر همه می‌دانند محور تمام برنامه‌های فدراسیون کشتی برای المپیک ۲۰۲۸ است.
با این نگاه و فلسفه درست، باید مسابقات جهانی ۲۰۲۶ را در راستای المپیک بررسی کرد. می‌دانیم در المپیک کشتی در ۶ وزن برگزار می‌شود؛ ۵۷، ۶۵، ۷۴، ۸۶، ۹۷ و ۱۲۵ کیلو و قهرمانان ۴ وزن دیگر مسابقات جهانی و قاره‌ای، برای حضور در المپیک مجبور به کوچ به یکی از این اوزان هستند. حالا نگاه کنید به نتایج این شش وزن در جهانی ۲۰۲۶ قزاقستان و عملکرد کشتی‌گیران ما در این شش وزن المپیکی در مقایسه با دو رقیب اصلی مان، با این تذکر که همیشه در المپیک تک چهره ها از ژاپن، ترکیه، کوبا، آذربایجان، گرجستان، ارمنستان و حتی کشورهای بدون کشتی مثل پورتوریکو یا سان مارینو، آمده و با طلا و مدال، به آمریکا، روسیه و ایران لت زده اند!
آمریکایی‌ها ۴ مدال طلای اوزان المپیکی را بردند؛ اسپنسرلی در ۵۷، بو باست در ۶۵، کایل دایک در ۸۶ و کایل اسنایدر در ۹۷ اول شدند و کشتی گیر ۱۲۵ کیلویی آنها هندریکسون، فقط به زارع ما باخت و برنز گرفت. جیمز گرین -پیرمرد خداحافظی کرده و بازگشته بخاطر المپیک- در ۷۴ کیلو با شکست مقابل امیر محمد یزدانی در شانس مجدد، تنها عضو تیم آمریکا در این مسابقات بود که در ۱۰ وزن بدون مدال برگشت.
حالا به روسها نگاه کنید؛ آنها که بعد از سال‌ها دوباره زیر یک پرچم برگشته و شک نکنید سال بعد و در المپیک، ده ها برابر قوی‌تر از این خواهند بود. آنها هم در ۱۰ وزن، ۹ مدال گرفتند و تنها در یک وزن المپیکی پنجم شدند. طلای ۷۴ کیلو به شکل سنتی به روس ها رسید و اینالبک شریف، با اقتدار همه را با امتیاز عالی و ضربه فنی برد. روسها در ۱۲۵ کیلو نقره گرفتند، در ۵۷، ۶۵ و ۹۷ برنز و در ۸۶ کادیف پنجم شد و برنز را به قرقیزی داد که کامران را برد.
یعنی روسها نیز مثل یانکی ها در این ۶ وزن، ۵ نماینده روی سکو داشتند و شکی نیست با داشتن پشتوانه در اوزان نزدیک، این خلا را پر می کنند. آمریکا در ۷۹ طلا و در ۷۰ با رترفورد، نقره گرفت که می توانند به ۷۴ بیایند. روسیه هم در ۹۲ طلا گرفت که می تواند به ۸۶ بیاید و نایفونوف هم هست. حالا به نتایج خودمان نگاه کنید؛
در ۵۷ کیلو والی زاده حذف شد. ما در المپیک قبلی در این وزن سهمیه هم نداشتیم و بعدا با داستانی که دراز است، فرصت یافتیم اما کسی که از تهران خودش را به پاریس رساند، نتوانست روی تشک برود! در ۶۵ رحمان عموزاد برنز گرفت، در ۷۴ امیر محمد یزدانی سوم شد، در ۸۶ کامران قاسم پور حذف، در ۹۷ حسن یزدانی برنز و در ۱۲۵ تنها طلای اوزان المپیکی را زارع گرفت. یک طلا، سه برنز و دو حذف شده که نشان می‌دهد نسبت به دو رقیب اصلی در شش وزن المپیکی نیز عقب‌تر هستیم.
اگر قرار باشد قید پشتوانه ها را زده و خلا را با نیروهای موجود پر کنیم، خطر وزن کم کردن احمد جوان از ۶۱ و وزن اضافه کردن محمد نخودی در ۷۹، برای پوشش ۵۷ و ۸۶ به یک اندازه ریسک دارد و تازه معلوم نیست آنها بتوانند در وزن جدید، همین کیفیت را داشته باشند. می‌بینید که چقدر کار فدراسیون و کادرفنی برای موفقیت در المپیک لس آنجلس سخت است.
