ملوان بندرانزلی، یکی از تیم‌های شایسته و ریشه‌دار فوتبال ایران، این روزها وضعیت مناسبی در رقابت‌های لیگ برتر ندارد. تیمی که روزگاری در انزلی یقه همه بزرگان را می‌گرفت و استقلال و پرسپولیس هم به‌سادگی از پس آن برنمی‌آمدند، حالا روزهای پرافت‌وخیزی را سپری می‌کند؛ تا جایی که ترس از بازی در انزلی جای خود را به امید امتیاز گرفتن حریفان داده است.
انزلی دیگر قتلگاه تیم‌های رقیب نیست؛ به اتوبانی چهاربانده تبدیل شده که هر تیمی می‌تواند با خیال راحت از آن عبور کند و سه امتیاز را به‌عنوان سوغاتی با خود به شهرش ببرد. این همان چیزی است که هواداران ملوان را ناراحت و نگران کرده است.
طبیعی است مازیار زارع، به‌عنوان یکی از چهره‌های قدیمی و دلسوز ملوان، نسبت به این وضعیت بی‌تفاوت نباشد. اما فوتبال حرفه‌ای فقط با علاقه و احساسات پیش نمی‌رود. گاهی پذیرفتن واقعیت و کنار رفتن، شجاعانه‌ترین تصمیمی است که یک مربی می‌تواند بگیرد؛ اتفاقی که زارع پس از شکست ملوان مقابل چادرملو آن را رقم زد.
مازیار زارع استعفا داد و به خبرنگاران گفت این آخرین باری بوده که روی نیمکت ملوان نشسته است. اما همان‌طور که استعفای او قابل پیش‌بینی بود، واکنش مدیریت باشگاه هم چندان دور از انتظار نبود. مالک باشگاه که به نظر می‌رسد در تصمیم‌سازی‌های کلان و ترسیم مسیر فنی تیم نقش تعیین‌کننده‌ای ندارد، با استعفا مخالفت کرد و بار دیگر، بدون ارائه راهکاری روشن، به نسخه تکراریِ دست به دست هم دادن و تقویت تیم پناه برد. پیام هم مشخص بود: منتظریم مازیار برگردد تا همه‌چیز درست شود!
اما واقعاً قرار است چه چیزی با بازگشت زارع تغییر کند؟ آیا یک حضور دوباره روی نیمکت، چند فریاد از ته دل در رختکن و چند وعده حماسی از سوی بازیکنان می‌تواند مشکلات ملوان را برطرف کند؟ تجربه فوتبال بارها نشان داده که بحران‌های فنی با شعار و رفاقت حل نمی‌شوند.
ملوان همچنان در نیمه دوم مسابقات از نفس می‌افتد و در دقایق پایانی، گوی و میدان را به حریفان واگذار می‌کند. چنین نشانه‌هایی را نمی‌توان نادیده گرفت یا با چند توصیه دوستانه از کنارشان گذشت. این تیم از نظر فنی و برای ایجاد شوک لازم در مجموعه خود، به یک تحول جدی نیاز دارد؛ تحولی که باید با تصمیم‌های روشن و مسئولیت‌پذیری مدیریت همراه باشد.
با رفیق‌بازی، نصیحت‌های دوستانه و بازگشت‌های ساده و تکراری نمی‌توان ملوان را از مخاطرات پیش رو نجات داد. هوادار انزلی‌چی حق دارد از دیدن چنین وضعیتی ناراحت باشد؛ او ملوانی را می‌خواهد که حریفانش از سفر به انزلی بترسند، نه تیمی که هر هفته برای رقبا فرصت امتیازگیری فراهم کند.
ملوان به یک تصمیم شجاعانه نیاز دارد؛ نه تصمیمی برای آرام کردن چند روزه فضا، بلکه اقدامی برای نجات تیم. پیش از آنکه برای جبران این وضعیت خیلی دیر شود...
