در هفتم آبان سال ۱۳۹۲ هنگامی که استقلال با مس کرمان بازی داشت، فرهاد مجیدی برای آخرین بار تحت عنوان بازیکن به میدان رفت و کفش‌هایش را آویخت تا وارد عرصه مربیگری شود.
مجیدی با انتشار نامه‌ای که ۸ آبان ۱۳۹۲ منتشرش کردیم، از طرفداران استقلال تشکر کرد. چکیده حرفهای مکتوب ستاره محبوب استقلال در این نامه را به اتفاق یکدیگر مرور می‌کنیم:
- مدتی قبل به این نتیجه رسیدم که روز خداحافظی از فوتبال برایم فرا رسیده و از امروز همان جایی می‌ایستم که شما می ایستید؛ زیر برف و یخ، زیر باران و آفتاب سوزان. البته این‌بار من باید به شما احترام بگذارم و تشکر کنم. دقیقا همان کاری که شما برایم انجام دادید.
- ۴ خرداد سال ۱۳۹۰ تلخ‌ترین خاطره‌ام است که هرگز از قلبم پاک نخواهد شد. روزی که در مراسم تشییع ناصرخان حجازی شرکت کردم و برای همیشه از او جدا شدم.
- از همه افرادی که این فرصت را برایم فراهم کردند تا در استقلال بازی کنم، بازوبند پرافتخار کاپیتانی را بر بازو ببندم و با استقلال از فوتبال کنار بروم، تشکر می‌کنم. فرهاد مجیدی به خط آخر حضورش رسید تا پیراهن شماره ۷ که میراث بزرگانی همچون مجید نامجومطلق است را به بازیکنان تازه‌نفسی تقدیم کند که قرار است آینده فوتبال ایران را رقم بزنند.
- فرهادمجیدی‌ها می‌آیند و می‌روند اما آن‌چه باقی می‌ماند، نام استقلال است. در این سال‌ها اگر قصوری از من سر زد، از همه پوزش می‌طلبم.
