این‌که ورزشی‌نویس‌ها گاهی در دام مطالب مقایسه‌ای می‌افتند و مثلا اتفاقات ورزشگاه دورتموند را با یکی از ورزشگاه‌های داخلی مقایسه می‌کنند یا قهرمانی رئال مادرید و بارسلونا را کنار حکایت یکی از تیم‌های ایرانی می‌گذارند، شاید نوعی قیاس مع‌الفارق باشد. حالا تصور کنید کشتی، جودو و تکواندو هم به این ترکیب اضافه شوند؛ آن‌وقت چه ملغمه‌ای به وجود می‌آید!
با این حال، ما هم می‌خواهیم کاملا خودجوش وارد همین دام مقایسه‌ای شویم و نکته‌ای را یادآوری کنیم: اگر گاهی نتایج کشتی با فوتبال مقایسه می‌شود، شاید باید آن را تلنگری به تصمیم‌سازان فوتبال دانست؛ هشداری برای این‌که مراقب باشند این رشته، با این همه ادعا و امکانات، به سوژه تمسخر و تحقیر تبدیل نشود.
فوتبال بی‌تردید پرطرفدارترین ورزش جهان است. هیچ رشته‌ای به اندازه فوتبال مخاطب جذب نمی‌کند و هیچ ورزشی تا این اندازه افکار عمومی را با خود همراه نمی‌سازد. فوتبال از نظر ظرفیت رسانه‌ای، اقتصادی و اجتماعی، جایگاهی دارد که حتی تصورش هم برای بسیاری از رشته‌ها دشوار است.
اما فوتبال ایران امروز کجای این معادله ایستاده است؟
باشگاه‌های ما در آسیا نتیجه نمی‌گیرند؛ برابر تیم‌های عربی هم بارها کم می‌آورند. تیم‌های ملی در مقاطع مختلف نتایجی ثبت کرده‌اند که با شأن و اعتبار فوتبال ایران فاصله دارد. در جام جهانی برای صعود از مرحله گروهی مشکل داریم، در جام ملت‌های آسیا بارها ناکام مانده‌ایم و حسرت حضور در المپیک هم نزدیک به نیم قرن است که ادامه دارد.
در چنین شرایطی، عجیب نیست که مقایسه فوتبال با کشتی و سایر رشته‌ها بیشتر به چشم بیاید. وقتی کشتی‌گیران و ورزشکاران رشته‌های دیگر با افتخارآفرینی پرچم ایران را بالا می‌برند، طبیعی است که عملکرد فوتبال هم زیر ذره‌بین برود. اتفاقا سؤال اصلی همین‌جاست: چرا رشته‌ای با این همه هوادار، سرمایه، امکانات و توجه رسانه‌ای، باید در زمینه نتیجه‌گیری تا این اندازه از انتظارات فاصله داشته باشد؟
فوتبال قرار نیست سربار سایر ورزش‌ها باشد. قرار نیست به‌جای آن‌که الگوی موفقیت و افتخارآفرینی باشد، به سوژه‌ای برای مقایسه‌های تلخ تبدیل شود. فوتبال ایران باید مایه اعتبار ورزش کشور باشد، نه مایه تحقیر و سرافکندگی آن.
