روز نخست مسابقات جهانی کشتی آزاد در قزاقستان برای ما حکم شمشیر دولبه داشت. پیش از اعزام این تیم مثلث حسن یزدانی، رحمان عموزاد و امیرحسین زارع، به عنوان ستاره‌های اصلی تیم ما مطرح و همه مدال طلا را برای این سه نفر کنار گذاشته بودند. در کشتی اگرچه ورزشی انفرادی است، اما وقتی سردار بزرگ و قهرمان جهان تیمی زمین بخورد، خواه ناخواه روحیه بقیه نیز پایین می‌آید. درست همانطور که اگر او موفق شود، بقیه نیز انرژی و روحیه می‌گیرند.
در روز نخست مسابقات دو نفر از سه چهره اصلی ما روی تشک رفتند و متاسفانه زمین خوردند. حالا به هر شکل و با هر شرایط، بماند برای وقتش که الان نیست و نتیجه را عوض نمی کند. شکست در ثانیه‌های آخر اتفاقاً درد و تلخی بیشتری داشت اما دردناک‌تر از زمین خوردن دو قهرمان بزرگ در روز اول، تاثیر منفی این شکست‌ها روی بقیه است که باید جلوی آن را گرفت.
برای یک اتفاق بزرگ حتماً که ده‌ها دلیل وجود دارد. یکی از دلایل موفقیت فرنگی، بردهای متوالی روز اول بود که فقط علی اسکو در کشتی آخر مغلوب شد و دیدیم که وقتی آن چهار جوان طوفان به پا کردند، بقیه هم شیر شدند و عکس این اتفاق برای کشتی آزاد افتاد. روز اول هر دو نماینده ما باختی غیر قابل انتظار آوردند و اگرچه خوشبختانه فردا شانس کسب مدال برنز دارند، اما مهمترین شب زندگی پژمان درستکار و همکارانش همین امشب است.
پژمان و همکارانش علاوه بر ریکاوری حسن و رحمان برای مقابله با تاج الدینوف و ممدوف، نباید اجازه دهند شکست دو قهرمان جهان و دو نام بزرگ کشتی ما روی بقیه تاثیر منفی بگذارد. به همان اندازه که بازگرداندن خود رحمان و حسن مهم است، باید مراقب چهار ملی پوش دیگر که فردا روی تشک می‌آیند، نیز باشند.
این درست که ما دو مدال طلا برای یزدانی و رحمان کنار گذاشته بودیم اما از اول هم قرار نبود کشتی ما فقط با دو مدال برگردد! حالا پژمان که ویدیوهای عصبانیت او را همه دیده‌ایم -و شاید هم در برخی موارد حق با او باشد- وقتی برای غرولند و گلایه و آه و فغان یا شکوه از ناداوری‌ها ندارد!
اتفاقی که نباید می‌افتاد، افتاد اما الان سرمربی باید تیمش را دریابد!
ببینید: ویدیو| اعتراض درستکار پس از شکست حسن یزدانی: آرش یوشیدا مسلط نشده بود!
