به گزارش "ورزش سه"، تمام راه‌های رئال مادرید جدید به رم ختم می‌شود. در ورزشگاه الیمپیکو، همان سرزمینی که شاهد برخاستن گلادیاتورها از شن‌ها بود، چیزی فراتر از یک کامبک متولد شد. تیم مورینیو پس از گل دوم مالن با نتیجه ۳ بر ۱ عقب افتاده بود، شکست‌خورده و تقریباً ناامید به نظر می‌رسید که تصمیم گرفت تا پای جان در این کلوسئوم بجنگد.
تغییرات روی نیمکت رخ داد، اسپی و اندریک با اشتهای بقا وارد میدان شدند و رودیگر در دقیقه ۹۰ ضربه نهایی را برای پیروزی ۳ بر ۴ وارد کرد. آن سرکشی در ایتالیا نماند، همراه با کاروان تیم از مدیترانه عبور کرد و در نیوکمپ پرچم خود را برافراشت.
محرومیت وینیسیوس که در نگاه اول یک دردسر به نظر می‌رسید، در نهایت به نفع مورینیو تمام شد. مرد پرتغالی بدون وینگر شاخص خود مجبور شد خط حمله را از نو بسازد و خروجی این اجبار، بسیار بهتر از بسیاری از برنامه‌های ازپیش‌تعیین‌شده از آب درآمد.
رئال بار دیگر با دقت به فضاها ضربه زد، به محض توپ‌گیری استارت زد و در لحظاتی که فضای کمتری وجود داشت، با حوصله صبر کرد تا درز کوچکی پیدا کند؛ رویکردی که گل نخست را در نیوکمپ رقم زد. تعهدی که امباپه و دیومانده نیز به آن پایبند بودند، میل به خودنمایی و کار تیمی را به تعادل رساند. آن‌ها آزادی عمل مناسبی برای پاهای خود پیدا کردند و تیم راهی برای خطرناک شدن، بدون وابستگی صرف به درخشش ستاره فرانسوی یافت.
چارچوب این سبک بازی از سمت راست شکل می‌گیرد. با جابجایی‌های والورده، برناردو سیلوا و گولر، رئال پیش از شکل‌گیری منافذ حریف، آن‌ها را پوشش می‌دهد، توپ‌ها را دور از محوطه جریمه خودی پس می‌گیرد و خط دفاعی را از دردسر نجات می‌دهد. این رویکرد با توانی که تا آخرین لحظه حفظ شد، به خط دفاعی نیز سود رساند.
هویسن و کوناته که دیگر مجبور نبودند به دروازه خودی بچسبند، توانستند خط دفاعی را به جلو بکشند، بازیسازی را آغاز کنند و به جای دفع توپ با ناامیدی، تن به دوئل‌های تن‌به‌تن بدهند.
امباپه با دو گل خود نیوکمپ را تسخیر کرد، اما ارزش این پیروزی میان کار تیمی و تمرکز نود دقیقه‌ای تقسیم می‌شود. در پشت صحنه پیروزی ۲ بر ۱، حرکتی از کاماوینگا دیده می‌شود که نشانگر آشتی تیم با خودش است.
در این میان نماد بزرگ‌تری نیز ظهور کرد: لونین، دروازه‌بانی که ماه‌ها بازی نکرده بود و به دلیل حادثه‌ای غیرقابل پیش‌بینی در چنین نبرد پرفشاری به میدان فرستاده شد، لباسی به اندازه قامت کورتوا به تن کرد و پاسخ اعتماد تیم را داد.
با چنین پایه‌های محکمی، پنج برد متوالی دیگر اتفاقی به نظر می‌رسند؟ خیر، این نتایج بوی تصادف نمی‌دهند. رئال از یک سال پیش و از دوران آغاز به کار ژابی آلونسو که پیش از فروپاشی همه‌چیز هفت برد متوالی کسب کرده بود، چنین ثباتی را به خود ندیده بود. ثبات ازدست‌رفته اکنون بازگشته و با طعم شیرین شکست دادن رقیبی سنتی تقویت شده است. پیروزی در نیوکمپ این حس را تایید می‌کند که مسیر تیم کاملاً جدی است.
ماه نوامبر ما را به پیشروی دعوت می‌کند. راسینگ در ال ساردینرو، حریفی اروپایی و والنسیا در مستایا، مسابقاتی هستند که پیش از تعطیلی بازی‌های ملی در پیش‌اند؛ سپس سلتا، پی‌اس‌جی و آلاوس از راه می‌رسند که این سه دیدار در برنابئو برگزار خواهد شد. تقویمی به ظاهر ملایم اما همراه با هشدار. ورزشگاه ال ساردینرو هرگز برای بزرگان مکان آرامی نبوده و مستایا با موج خروشان هوادارانش، هر تیمی را که با اعتمادبه‌نفس کاذب وارد شود، می‌بلعد. در آنجا برتر بودن کفایت نمی‌کند و کوچک‌ترین سهل‌انگاری به بهایی سنگین تمام می‌شود.
تضاد شرایط کنونی با یک ماه پیش، ارزش کار تیم را دوچندان می‌کند. پس از لغزش در دربی، رئال غرق در تردید بود و هویت فوتبالی‌اش زیر سوال رفته بود. اما تنها پنج بازی بعد، تیم پیروز می‌شود، فوتبال لذت‌بخشی ارائه می‌دهد و خودش را در دی‌ان‌ای باشگاه بازمی‌شناسد. آنچه در رم از دل بحران و اضطراب جوانه زده بود، اکنون شکل یک هویت واقعی به خود گرفته است.
