روز پایانی مسابقات جهانی کشتی فرنگی ۲۰۲۶ در آستانه قزاقستان، قابل پیش‌بینی‌ترین روز این مسابقات بود. در اتفاقی نوبرانه، قهرمانی ایران از همان روز دوم قطعی شده بود و هیچ کشوری به نصف تعداد نمایندگان ما، نه در فینال‌ها و نه در رده‌بندی‌ها و نیمه نهایی، نرسید. در نتیجه با هر اتفاقی، جام قهرمانی بر بالای دستان حسن رنگرز قرار می‌گرفت.
این بشر بی رقیب
روی تشک‌ها نیز همه چیز مطابق پیش بینی و انتظارات جلو رفت. مرد نقره‌ای کشتی فرنگی باز هم نقره گرفت و سعید اسماعیلی که روی کره زمین، حتی اگر یک دستش را هم ببندند و حریف از وزن بالاتر بیاید، باز رقیبی ندارد مطابق انتظار روی تشک رفت و مثل همیشه، قبل از رسیدن به زنگ پایان ۳ دقیقه اول حریف را به تشک دوخت، ضربه فنی کرد و پایین آمد!
مروارید باارزش در اقیانوس رکورد
ما در این مسابقات رکوردهای بسیاری به جا گذاشتیم. برای اولین بار در تاریخ از یک تیم ۱۰ نفره ۹ نفر مدال گرفتند. از همین جمع ۷ نفر فینالیست بودند و کاپیتان این تیم ۲۹ سال دارد و میانگین سنی آنها زیر ۲۴ سال است. یعنی تا دو المپیک دیگر، تک تک این بچه‌ها می‌توانند مدال بگیرند. آنها که دیگر یاد گرفتند با یک طلا و دو مدال اشباع نشوند.
ایران رکورد مجموع امتیازات را هم شکست. در کنار رکورد همدلی بین تمام ارکان فنی و مدیریتی، برای اولین بار یک کشور -به جز روسیه- توانست از عنوان قهرمانی خود در دنیا دفاع کند و از همه مهمتر اینکه در یک بازه دو ماهه، ما سه تیم مختلف به سه مسابقات مختلف -یعنی امیدهای جهان، بازی‌های آسیایی و جهانی- فرستادیم که هر سه با اقتدار قهرمان و خیالمان از بابت پشتوانه‌ها نیز راحت شد.
اینجا مجسمه سازها آفیش نیستند!
ولی جلوه بزرگ این تیم، نه مدال ها و رکوردها که روح قهرمانانش بود. آنها که حتی بعد از مدال نقره و برنز -آن هم در قهرمانی جهان نه یک مسابقات محلی!- سرشان مقابل دوربین رسانه به نمایندگی از مردم و افکار عمومی، پایین بود. آنها طلبکار که نبودند هیچ، توقع ساخت مجسمه که نداشتند هیچ، شرمنده هم بودند که نتوانستند طلا بگیرند. چیزی که خود می‌گفتند تنها لیاقت مردم ماست...
۶۳ کیلو؛ بدون ایرانی‌ها خوش گذشت؟
در روز پایانی مسابقات جهانی کشتی فرنگی، ابتدا رده‌بندی و فینال ۶۳ کیلو برگزار شد. تنها وزن از اوزان دهگانه که در جمع ۶ کشتی گیر حاضر، نماینده ای از ایران نبود! کارن اصلانیان ارمن طلا گرفت و محمد مهدی کشتکار تنها نماینده دست خالی ما در این مسابقات، در همین وزن بود.
۸۷ کیلو؛ سیلورمن قصد طلسم شکنی ندارد!
علیرضا مهمدی به آرزویش رسید. در وزنی که از علیرضایف روس تا قهرمانان نامدار دیگر همه لت خوردند، مهمدی ما به چهارمین فینال متوالی جهان و المپیک رسید و فرصت یافت بار دیگر پنجه در پنجه سمن نوویکوف بلغار بیندازد. یعنی تکرار فینال المپیک پاریس که علیرضا از قبل مسابقات، آرزویش را داشت. این کشتی ۴-۰ به سود قهرمان بلغار تمام شد تا برای چهارمین سال متوالی، طلسم نقره بر گردن مهمدی نشکند. چیزی که روی تشک دیدیم، نه نشانی از حق کشی داشت و نه کم فروشی علیرضا، او تا ثانیه آخر تلاش خود را کرد و در یک کلام، حریف از او بهتر بود.
۶۷ کیلو؛ رکورد سوریان و موحد با هم، در خطر است!
برای دهه‌ها ۶ مدال طلای متوالی جهان و المپیک بر سینه عبدالله موحد، رکورد جمعی تاریخ ورزش ما بود. هیچکس حتی به نزدیکی او هم نمی‌رسید تا اینکه حمید سوریان ظهور کرد و از این رکورد گذشت. اسطوره هفت طلایی ایران، البته طی ۹ سال این هفت طلا را گرفت و حالا پسر جوانی از دزفول آمده که رحم و مروت سرش نمی‌شود!
در اولین ظهور، قهرمان المپیک را برد و به المپیک رفت و طلا گرفت! امشب سومین طلای متوالی جهان و المپیک را به کارنامه اضافه کرد، در حالی که هنوز به ۲۴ سالگی نرسیده! کسی که مثل حسن یزدانی در آزاد در سال‌های ابتدای ظهورش، اجازه نمی‌دهد کشتی به دقیقه اول برسد. کسی که هیچکس نمی‌تواند از شگرد او بگوید، چون کلکسیونی از فن را مثل آب خوردن می‌زند!
کار سعید بعد شناخته شدن در سطح جهان، روز به روز سخت‌تر می‌شود اما او بعد بردن حسرت جعفروف دیگر کار خاصی نداشت. در فینال روی تشک آمد و با قهرمان سال قبل جهان در ۶۳ کیلو روبرو شد، کسی که همین ۵۰ روز قبل در ناگویا طلای این وزن را برد اما مقابل سعید ما مثل خمیر بازی بود در دست یک کودک! خالماخانوف از فردا به همان ۶۳ کیلو برمی گردد!
و به این ترتیب افسانه رکورد شکنی‌های کشتی فرنگی ایران، در شب پایانی مسابقات جهانی به ورق آخر رسید؛ جام قهرمانی با شکستن رکورد امتیازات، ۹ مدال در ۱۰ وزن که تا ابد یک رکورد تاریخی باقی می‌ماند.
