همه می‌دانیم پیشوند فرهنگی قبل از نام باشگاه‌های ما چقدر بی‌مسما و دکوری است. تقریبا در این فوتبال همه کار می‌شود جز فرهنگ سازی! از آن طرف مقایسه بین افراد حتی در یک شرایط، کار درستی نیست اما چه کنیم که خود پرسپولیسی‌ها بعد از شکست مقابل فولاد این بهانه را دست ما دادند! تیم تارتار اولین باخت در تهران و دومین باخت فصل را آورد و در این مسابقه محسن خلیلی به عنوان مدیر تیم و جانشین افشین پیروانی اخراج شد.
وقتی می‌گوییم هر مجموعه شبیه مدیرش می‌شود و باید از بالا کار را درست کرد و آدم‌های درست را سر جایشان گذاشت، بهترین مثال نوع برخورد سرمربی و سرپرست پرسپولیس با این شکست بود. نگاه کنید به حرفهای درست مهدی تارتار که بعد بازی گفت از هواداران عذرخواهی می‌کنم و واقعاً شرمنده آنها شدم. بحث ما این است که چرا باید آن گل را دریافت کنیم؛ به آنها تبریک می‌گویم ولی ما نباید آن گل را دریافت می‌کردیم. کار ما مربیان همین است و مسئولیت باخت با ماست. اگر گردن نگیریم، اشتباه کردیم؛ باید از اشتباهات خودمان درس بگیریم.
اما حالا ببینید که محسن خلیلی بعد از بازی چه گفت؛ او گفت امیدوارم داوران همیشه برای اخراج همین قدر دقیق و قانونی عمل کنند! این حرف یعنی خودش قبول دارد که اخراجش کاملاً قانونی و درست بوده و داور کارش را به دقت و به بهترین شکل انجام داده است! پس چرا به داور کنایه می‌زند و می‌خواهد باخت تیمش را گردن داوری بیندازد؟ در حالیکه تارتار به درستی باخت و اشتباه را گردن گرفته، چرا خلیلی به روش ۴۰ ساله مدیران و در حالی که برای برد همه ادعا دارند، موقع باخت گردن نمی‌گیرد؟ حتی خطای خودش را!
