به گزارش "ورزش سه"، خیمنز از روزنامه آاس نوشته است: هواداران قدیمی بارسا، همان کسانی که روزهای سیاه تاریخ باشگاه را با پوست و استخوان لمس کرده‌اند، اغلب از سوی نسل جدیدی که در دوران فراوانیِ افتخارات با مسی، گواردیولا، ژاوی و اینیستا بزرگ شده‌اند، به سخره گرفته می‌شوند؛ نسلی که گمان می‌کند همه‌چیز همیشه بر وفق مراد است.
«وقتی پیش از برگزاری الکلاسیکو پیشکسوتان باشگاه هشدار می‌دادند که «احتیاط کنید»، این نسل جدید با نگاهی از بالا به پایین به آن‌ها می‌نگریست. همین نسل بی‌پروا بود که پیش از شروع بازی، پیروزی پرگلی را پیش‌بینی می‌کرد.
آن بخش از هواداران که راهی ورزشگاه شدند (همان اقلیت توریستی و ثروتمند) به کنار، حتی توده اصلی هواداران آبی‌واناری نیز که مسابقه را از خانه یا کافه‌ها تماشا می‌کردند، در این فکر بودند که قرار است چند گل به سفیدپوشان بزنند. نتیجه چه شد؟ یک سیلی محکمی بر صورت آن‌ها نواخته شد؛ سیلی به همان اندازه دردناک که برای پایان دادن به این‌همه توهم و خودشیفتگی ضروری بود.
هیچ عذر و بهانه‌ای پذیرفته نیست. رئال مادرید در مستطیل سبز، روی نیمکت، در نگرش و در محوطه‌های جریانی کاملاً برتر ظاهر شد. بارسلونا فاجعه‌ای تمام‌عیار بود و تنها شمار اندکی از بازیکنان آن توانستند عملکرد قابل قبولی داشته باشند.
نه پی‌اس‌جی و نه رئال مادرید
بدون اینکه بخواهیم از دستاوردهای فلیک ذره‌ای کم کنیم، باید گفت این مربی آلمانی 61 ساله بهترین هفته دوران مربیگری‌اش را پشت سر نگذاشت. همان سرمربی‌ای که وعده داده بود بهترین چهره بارسا پس از وقفه بازی‌های ملی نمایان خواهد شد، مدیریت بسیار ضعیفی در این مقطع سرنوشت‌ساز فصل داشت. فلیک مهره‌های کلیدی‌اش را در دیدارهایی مقابل ختافه، سویا و بتیس تحت فشار فرساینده‌ای قرار داد و سپس در لیگ قهرمانان با رویکردی تردیدآمیز و مبهم عمل کرد تا در نهایت در دیدار برابر رئال مادرید، ضعیف‌ترین نمایش خود را در ماه‌های اخیر ارائه دهد.
ضعف مفرط بارسا در ارائه پاسخ‌های تاکتیکی بسیار نگران‌کننده بود و مورینیو از سوت آغاز تا پایان مسابقه، حریف را از نظر تاکتیکی کاملاً خنثی کرد. بازیکنان بارسلونا هرگز نتوانستند برابر رئال راحت بازی کنند؛ چرا که حریف از برنامه تاکتیکی بسیار روشن‌تری در مستطیل سبز برخوردار بود؛ درست همانند اتفاقی که سه‌شنبه گذشته در رویارویی با تیم لوئیس انریکه رخ داد.
نمایش ناامیدکننده لامین یامال
لامین یامال نخستین ال‌کلاسیکوی خود را در اسپاتیفای نیوکمپ تجربه می‌کرد و طبیعتاً به عنوان مدعی اصلی کسب توپ طلا، تمامی توجهات و نورهای تصویربرداری روی او قرار داشت. مدعیان توپ طلا باید عیار خود را در چنین مسابقاتی نشان دهند. عملکرد ضعیف او حتی از فلیک هم ناامیدکننده‌تر بود. ۴۵ دقیقه نخست برای او کابوس‌وار گذشت.
مارک کوکوریا با خطاهای پیاپی که نخستین مورد آن بدون توپ و زمانی رخ داد که هنوز ۲۰ ثانیه از بازی نگذشته بود و توپ در آن سوی زمین جریان داشت و فقط تماشاگران حاضر در استادیوم متوجه آن شدند از همان ابتدا نشان داد چه شب سختی در انتظار ستاره اهل روکافوندا است. اما فراتر از خطاهای حریف، لامین در ضربات نهایی هم اصلاً شباهتی به خودش نداشت.
در نیمه اول ضربه‌ای بی‌دقت به سمت دروازه آندری لونین زد و در آخرین دقیقه پیش از استراحت بین دو نیمه هم هنگام کنترل توپ در محوطه جریمه سر خورد. در نیمه دوم اوضاع کمی بهتر شد، اما این نمایش حتی برای گرفتن نمره قبولی در مسابقه‌ای که باید با تمام وجود در آن می‌درخشید هم کافی نبود. البته او تنها بازیکن ناامیدکننده بارسا نبود؛ چرا که بازی پدری هم، با وجود اینکه با یک پاس گل عالی برای رافینیا تا حدی پوشانده شد، واقعاً نگران‌کننده بود. با این تفاوت که پدری ادعایی ندارد، اما لامین مدعی اصلی است.
