محمدمهدی محبی بازیکن باکیفیتی است که در پرسپولیس هم عملکرد خوبی داشته، اما نحوه استفاده مهدی تارتار از این بازیکن به یکی از نکات قابل‌تأمل در بازی‌های اخیر سرخ‌پوشان تبدیل شده است. محبی به‌وضوح در دقایق پایانی مسابقات از نظر بدنی افت می‌کند؛ مسئله‌ای که حتی تماشاگران پای تلویزیون هم به‌راحتی متوجه آن می‌شوند، اما ظاهراً کادر فنی پرسپولیس توجه چندانی به این موضوع ندارد.
محبی در چهار بازی اخیر پرسپولیس، به‌خصوص از دقیقه ۷۰ به بعد، نشانه‌های خستگی و افت توان بدنی را به‌وضوح نشان داده است. با این حال، تارتار اصرار دارد این بازیکن را تا آخرین دقایق در زمین نگه دارد؛ تصمیمی که نه‌تنها کمکی به تیم نمی‌کند، بلکه به‌تدریج از کیفیت و کارایی یکی از مهره‌های خوب پرسپولیس هم می‌کاهد.
وقتی پرسپولیس در فاصله‌های کوتاه و تقریباً هر چهار روز یک‌بار به میدان می‌رود، نمی‌توان انتظار داشت یک بازیکن در تمام مسابقات ۹۰ دقیقه با بالاترین کیفیت ممکن بازی کند. محبی هم ربات نیست که بدون افت بدنی، در تمام دقایق مسابقه با حداکثر توان بدود و تأثیرگذار باشد. حتی بازیکنان آماده و باکیفیت هم به مدیریت دقایق بازی و استراحت نیاز دارند.
به نظر می‌رسد تعویض محبی در فاصله دقایق ۶۰ تا ۷۰، به‌خصوص در مسابقاتی که نشانه‌های خستگی او کاملاً مشهود است، می‌تواند تصمیم منطقی‌تری باشد. ادامه حضور بازیکنی که توان بدنی‌اش افت کرده، لزوماً به معنای کمک بیشتر به تیم نیست. تارتار باید به این نکته توجه کند که حفظ یک بازیکن در زمین تا دقیقه ۹۰، به هر قیمتی، همیشه تصمیم درستی نیست؛ به‌ویژه وقتی این اصرار می‌تواند کیفیت عملکرد یکی از مهره‌های مؤثر تیمش را تحت تأثیر قرار دهد.
