مصدومیت زودهنگام محمد خدابنده‌لو ضربه سختی به پرسپولیس وارد کرد؛ اتفاقی که از نگاه بسیاری، یکی از دلایل شکست سرخ‌پوشان مقابل فولاد بود. با این حال، شاید آنچه بیش از خود مصدومیت به پرسپولیس ضربه زد، تصمیم مهدی تارتار برای انتخاب جانشین این بازیکن بود؛ تعویضی که از نظر فنی و تاکتیکی پرسش‌های زیادی ایجاد کرد.
تارتار پس از مصدومیت خدابنده‌لو، پوریا لطیفی‌فر را به زمین فرستاد تا در کنار پویا پورعلی قرار بگیرد؛ دو بازیکنی با خصوصیات فنی تقریباً مشابه که بیشتر در کارهای دفاعی، تخریب بازی حریف و وظایف تدافعی تخصص دارند. حضور هم‌زمان این دو هافبک با ویژگی‌های مشابه، عملاً از خلاقیت خط میانی پرسپولیس کم کرد و توانایی تیم در بازی‌سازی و انتقال توپ به خط حمله را تحت تأثیر قرار داد.
در شرایطی که پرسپولیس برای رسیدن به گل و ایجاد موقعیت به بازیکنی با قابلیت‌های هجومی‌تر و توانایی بازی‌سازی نیاز داشت، انتخاب لطیفی‌فر باعث شد تعادل خط میانی به سمت وظایف دفاعی متمایل شود. نتیجه این تصمیم را می‌شد در جریان بازی دید؛ توپ‌ها به‌خوبی به مهاجمان و وینگرهای پرسپولیس نمی‌رسید و تیم در خلق موقعیت‌های خطرناک با مشکل مواجه بود.
این در حالی است که تارتار گزینه‌های دیگری هم در اختیار داشت. او می‌توانست با حفظ یک هافبک دفاعی، از بازیکنی با خصوصیات هجومی‌تر استفاده کند یا باکیچ را به زمین بفرستد؛ بازیکنی که از نظر توانایی پاس‌دادن و بازی‌سازی، گزینه مناسب‌تری برای کمک به جریان تهاجمی تیم به نظر می‌رسید.
به این ترتیب، اگرچه مصدومیت خدابنده‌لو اتفاقی ناخواسته و خارج از کنترل سرمربی بود، تصمیم تارتار برای جایگزینی او با بازیکنی هم‌خصوصیت با پورعلی، به یکی از نقاط قابل‌بحث عملکرد فنی پرسپولیس تبدیل شد؛ تصمیمی که در جریان بازی، به کاهش خلاقیت خط میانی و دشوارتر شدن مسیر رسیدن توپ به خط حمله انجامید.
