به گزارش ورزش سه، دیشب در اهواز فوتبال کسانی که همچنان اهمیتش را نادیده می‌گیرند از خواب بیدار کرد. هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر در ساحل شرقی اسپانیا، نوکمپ هنوز از تب و تاب الکلاسیکو بیرون نیامده بود که در اهواز، خیابان‌های شهر شاهد یک جشن فوتبالی بود. هواداران اهوازی رئال مادرید بعد از پیروزی ۲-۱ تیم‌شان مقابل بارسلونا نصف‌شب و حتی در ساعات اولیه صبح به خیابان آمدند و برد تیم محبوب‌شان را جشن گرفتند.
مردمی که صبح تا شب دشمن قدار و جنایتکار تهدیدشان می‌کند آنقدر به امنیت و اقتدار کشورشان باور دارند که نه تنها زندگی عادی‌شان مختل نشده بلکه همچنان بی توجه به تهدیدهای خارجی، خودشان را با سرگرمی مورد علاقه‌شان سرگرم می‌کنند: فوتبال. حتی اگر ساعت پخش بازی مورد علاقه‌شان دم دم‌های صبح باشد.
اما یک نکته دیگر هم در این تصاویر جلب توجه می‌کند: تعداد رئالی‌های اهواز. اهواز و خوزستان از قدیم در فوتبال ایران به عنوان استان و شهری شناخته می‌شد که بیشتر به رنگ آبی گرایش دارد. اما دیشب فهمیدیم که یک جمعیت رئالی قابل توجه هم در این شهر زندگی می‌کند. رئالی‌های تیر که حاضرند نیمه‌های شب موتورها را روشن کرده یا پیاده به خیابان بیایند و درحالیکه پرچم سفید رئال مادرید را در دست گرفته‌اند در خیابان جشن پیروزی رئال را بگیرند.
رئالی‌های اهواز پیام محکمی به دشمنان این کشور دادند: اینجا در خوزستان و در کل ایران زندگی جریان دارد. مردم بی‌توجه به تهدیدها و با اینکه به دلیل محاصره ناجوانمردانه زندگی‌شان سخت می‌گذرد همچنان زندگی عادی دارند و از عادت‌های فوتبالی‌شان نمی‌گذرند. این مردم وقتی رئال پیروز می‌شود سرمست شادی می‌شوند و در خیابان پایکوبی می‌کنند.
باشگاه رئال مادرید باید این تصاویر را ببیند. فارغ از اینکه مردم ایران علاقه شدیدی به فوتبال دارند و می‌دانیم که الکلاسیکو حالا دیگر یک بازی اسپانیایی نیست و در سراسر دنیا میلیاردها نفر تماشایش می‌کنند ولی رئال قطعا از اینکه در شهری در استان خوزستان ایران چنین هواداران پر و پا قرصی دارد خوشحال خواهد شد و بعید نیست اگر به زودی ویدیوی جشن اهوازی‌ها را در تلویزیون رئال مادرید ببینیم و باشگاه اسپانیای با نمایش آن پز بدهد.
البته که اهواز مثل دیگر شهرها و استانهای ایران بارسایی‌های زیادی هم دارد که دیشب مسلما بعد از باخت در الکلاسیکو حال‌شان گرفته شده بود و احتمالا در حال آماده شدن بودند که بخوابند. فوتبال یک زبان جهانی است و در ایران مردمی که شرایط سختی به آنها تحمیل شده با فراغ بال و با اعتماد به نفس به این زبان جهانی صحبت می‌کنند.
